ภายใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น ฝนพรำตกลงมาไม่ขาดสายเสียงรองเท้าเกี๊ยะกระทบพื้นดังก้อง สามร่างเดินผ่านทางเดินหินสีเขียวที่เปียกชื้น กางร่มกระดาษสีแดงคนละคันมุ่งหน้าไปยังสุสานที่อยู่ไกลออกไปการปรากฏตัวของพวกเขาทั้งสาม ดึงดูดความสนใจของผู้คนที่มาไว้อาลัยในสุสานทันทีพวกเขาหันมามองสามร่างนั้น พูดคุยกันเสียงเบาท่ามกลางสุสานที่เต็มไปด้วยชุดสูทสีดำและบรรยากาศที่เคร่งขรึม คนทั้งสามสวมชุดยูกาตะลายดอกไม้สีดำแดงสีฟ้าเทา และสีเหลืองขาว กางร่มสีแดงเดินเคียงข้างกันมา ด้านหลังของพวกเขามีโลโก้ของต้นไม้ราตรีคลับ ด้านล่างเขียนด้วยปากกาเมจิกสีขาวสองบรรทัดใหญ่ว่า‘ต้นไม้ราตรีคลับยินดีต้อนรับ!’‘ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลดราคา 95%!’ตัวอักษรที่เขียนด้วยปากกาเมจิกสีขาวซีดจางไปแล้ว ส่วนเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่ของคลับด้านล่างยิ่งมองไม่เห็นแต่ถึงแม้พวกเขาจะเห็นและหาเจอ ที่นั่นก็เหลือเพียงซากปรักหักพังรกร้างเท่านั้นต้นไม้ราตรีคลับ มีชะตากรรมที่จะดำรงอยู่ได้เพียงในอดีตเท่านั้น เพราะชายคนที่ค้ำจุนร้านนี้ไว้ได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมาสามร่างเดินผ่านสุสานสาธารณะ ตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยดอกซากุระร่วงโรย มุ่งหน้าเข้าไปข้างใน สุสานแห่งนี้แบ่งออกเป็นสองวง วงนอกเป็นสุสานสาธารณะขนาดใหญ่ ส่วนวงในเป็นสุสานส่วนตัวที่ถูกจองไว้สภาพแวดล้อมและการตกแต่งของสุสานส่วนตัวดูดีกว่าด้านนอกอย่างเห็นได้ชัดทั้งสามคนหยุดเดินพร
