รอยยิ้มของอีกฝ่ายอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ทำไม ความอบอุ่นที่บอกไม่ถูกก็ไหลเข้าสู่หัวใจของเขา…บางที นี่อาจจะเป็นสิ่งที่พ่อเรียกว่า……ความรักในครอบครัวก็ได้“ครับ” โยริทากิชิระยิ้มเล็กน้อย “ผมเชื่อพี่สาวครับ”ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น ร่างทั้งสามที่สวมชุดยูกาตะลายดอกไม้ก็ได้เดินผ่านกลุ่มคนของตระกูลคาเซมัตสึริมาถึงหน้าหลุมศพแล้ว“พี่ชิจิยะ พี่อามามิยะ พี่คิน” ยูรินาเห็นพวกเขาแล้วก็ตกใจเล็กน้อย เธอรีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ยืนอยู่หน้าหลุมศพแล้วค้อมตัวลงอย่างนอบน้อมให้กับทั้งสามคน “พวกพี่มาเยี่ยมป๊ะป๋าเหรอคะ?”ยูริ ทากิชิโระไม่รู้มารยาท แต่เขาก็ค้อมตัวตามยูรินะด้วย“อืม” อามามิยะ ฮารูกิพับร่มแล้วพยักหน้า “พวกเรามาส่งลุงเคียวซูเกะด้วย”หลินชีเยี่ยมองยูรินะด้วยความเป็นห่วง “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ยูรินะส่ายหน้า “พี่ชิจิยะไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”หลินชีเยี่ยจ้องมองเธออยู่นาน แล้วก็พยักหน้ารับคินย่อตัวลง ใช้มือลูบหลุมศพเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกแม้ว่าเขาจะเป็นเพียงวิญญาณดาบของ [ฮิโตมิ] แต่เขาอยู่เคียงข้างยูริ โคกูเท็ตสึมานาน ยูริ โคกูเท็ตสึก็ไม่เคยมองว่าเขาเป็นแค่วิญญาณดาบ แม้แต่ในต้นไม้ราตรีคลับ ยูริ โคกูเท็ตสึก็จัดห้องพักให้เขาแยกต่างหาก จ่ายเงินเดือนให้ ทำอาหารให้… ในสายตาของยูริ โคกูเท็ตสึ คินดูเหมือนเป็นรุ่นน้องมากกว่าหลายครั้งที่เขาในฐานะวิญญาณดาบไ
