ิตที่พ่อและน้องชายต้องการได้ทั้งหมดทว่า ทุกสิ่งทุกอย่างกลับแลกมาได้เพียงแผ่นศิลาและสุสานที่กว้างขวางนี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ“พี่สาว……” ยูริ ทากิชิโระมองยูรินะที่นั่งขดตัวอยู่ เขาอ้าปากพูดเสียงแหบแห้ง “ขอโทษครับ ผมไร้ประโยชน์ ผมไม่สามารถช่วยพ่อไว้ได้……”ยูรินะเช็ดน้ำตาพลางส่ายหน้า ผมที่ยุ่งเหยิงไหวตามการเคลื่อนไหวเบาๆเธอลุกขึ้นยืน มองไปที่เด็กหนุ่มที่สูงกว่าเธอมาก เธอเขย่งปลายเท้า ยื่นมือออกไปราวกับจะลูบหัวเขา แต่อย่างมากก็แค่แตะถึงคางของอีกฝ่ายเท่านั้นยูริ ทากิชิโระชะงัก แล้วค่อยๆ ย่อตัวลง ยูรินะลูบผมสีขาวของน้องชายด้วยมือน้อยๆ ของเธอ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาฝืนยิ้มเล็กๆ ออกมา“นี่ไม่ใช่ความผิดของทากิชิโระหรอก ทากิชิโระทำดีมากแล้วนะ……การที่เธอยืนอยู่ตรงนี้อย่างเข้มแข็งและมีสุขภาพดี ป๊ะป๋าคงดีใจมากแล้วล่ะ”“แต่ว่า……” ยูริ ทากิชิโระยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง“ป๊ะป๋าพยายามมาหลายปีเพื่อพวกเรา ตอนนี้เขาแค่เหนื่อย เขาแค่คิดถึงแม่” ยูรินะหันไปมองหลุมศพนั้น“พวกเราไม่ควรเห็นแก่ตัวที่จะกักขังพ่อไว้กับพวกเรา……สุดท้ายแล้ว พวกเราก็โตแล้วไม่ใช่หรือไง?”ยูริ ทากิชิโระเงียบไปนาน แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น“ทากิชิโระ”“มีอะไรครับ พี่สาว?”“ป๊ะป๋าไม่อยู่แล้ว ต่อไปนี้ พี่สาวจะดูแลเธอแทนป๊ะป๋าเอง” ยูรินะมองเขาด้วยรอยยิ้มผ่านน้ำตา“ถึงพี่สาวจะตัวเล็กกว่าเธอมาก แต่พี่สาวก็เก่งมากเหมือนกันนะ~”ยูริ ทากิชิโระมอง
