่อเหลาจนน่าตกตะลึงบนใบปลิว เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็ลุกพรวดขึ้นมา คว้าใบปลิวนี้กอดไว้ในอ้อมอก เธอส่ายหน้าอย่างแน่วแน่“ไม่ได้! สิ่งนี้ฉันต้องเป็นคนเก็บรักษาเท่านั้น!”“พี่หลาน อย่าขี้เหนียวแบบนั้นสิ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มพลางลุกขึ้นยืน “ของแบบนี้ ต้องแบ่งปันกันดูสิ”“ใช่แล้ว ให้พวกเราดูอีกหน่อยสิ พวกเราดูยังไม่เสร็จเลย……”ภายใต้การรบเร้าอย่างหนักของทุกคน เจียหลานจึงวางใบปลิวนั้นกลับลงบนโต๊ะอีกครั้งอย่างไม่เต็มใจบนใบปลิว นอกจากชายสองคนที่อยู่ตรงกลางแล้ว ด้านหลังพวกเขายังมีพื้นที่เล็กๆ ที่มีหนุ่มหล่อผมทองสวมชุดยูกาตะลายดอกไม้สีขาวเหลือง กำลังยืนยิ้มอยู่ด้านหลังทั้งสองคน“คนนี้ก็หล่อดีนะ แต่เทียบกับชีเยี่ยและอีกคนแล้วก็ยังด้อยกว่านิดหน่อย” ไป๋หลี่พั่งพั่งวิจารณ์อย่างจริงจังทันใดนั้น เขาก็เหมือนค้นพบบางอย่างเขาชี้ไปที่ด้านบนของชายทั้งสาม ชี้ไปทางชายวัยกลางคนที่กำลังยิ้มกว้างและกางแขนโอบทั้งสามคนไว้ พลางถามอย่างสงสัย “แล้วลุงคนนี้ล่ะ? เขาเป็นใคร? เป็นโฮสต์ด้วยเหรอ?”“ใช่”คราวนี้ เป็นอันชิงอวี๋ที่เอ่ยตอบ เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยคว่า“คนผู้นี้คือ เคียวซูเกะ โฮสต์อันดับหนึ่งของญี่ปุ่น”
