กับกำลังค้นหาบางสิ่งจากนั้น มันก็หันศีรษะกลับมาอย่างรวดเร็ว จ้องเขม็งไปยังทิศทางหนึ่ง ร่างกายพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าฟาดพุ่งชนอาคารสูงใหญ่พังทลายเป็นแถบไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ไม่ไกลออกมีสีหน้าซีดเผือด“แม่งเอ๊ย! มันมาทางนี้จริงๆ ด้วย!” ไป๋หลี่พั่งพั่งมุมปากกระตุก เขาไม่รอช้า ดึงเฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่งที่อยู่ข้างตัวเอาไว้ พลังสีดำขาวใต้เท้าของเขากลายเป็นภาพไท่จี๋แปดทิศขนาดใหญ่ ร่างของทั้งสองหายวับไปกับตาไรจูพุ่งทะยานมาพร้อมแสงสายฟ้า ในชั่วพริบตาก็พุ่งจากใจกลางเมืองโตเกียวไปยังเขตตะวันตก อาคารบ้านเรือนมากมายถูกทะลวงพังทลายลงมาไรจูหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นดมกลิ่นในอากาศ เมื่อพบว่าไป่หลี่พั่งพั่งยังไม่ตาย ดวงตาของมันก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอีกครั้งมันหันกลับมา อ้าปากขนาดมหึมาอย่างช้าๆ สายฟ้าฟาดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า รวมตัวกันและบีบอัดจนกลายเป็นลูกบอลสายฟ้าสีแดงเพลิงโฮก!!!ไรจูคำรามออกมา ลูกบอลสายฟ้าสีแดงเพลิงนั้นกลายเป็นลำแสงเจิดจ้า กวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างในพริบตาเสียงระเบิดดังสนั่นก้องไปทั่วท้องฟ้ายามราตรี ในชั่วพริบตา เขตชินจูกุที่มืดสนิทก็กลายเป็นทะเลเพลิงเพียงแค่เสียงคำรามเดียว ก็ทำลายโตเกียวไปเกือบครึ่งท่ามกลางทะเลเพลิงอันเดือดดาล สัตว์ร้ายตัวมหึมานั้นเหยียบย่ำซากปรักหักพัง รอบกายมีแสงสายฟ้าวูบวาบราวกับเป็นสัตว์ร้ายเหนือธรรมชาติที่จุติลงมาจากสรวงสวรรค์ มองลงมายังโลกม
