ลุงเคียวซูเกะผละมือออกจาก [ฮิโตมิ] ที่มุมปากของเขามีเลือดไหลออกมาอีกครั้งเขามองเงาสองร่างที่จากไปนอกหน้าต่างชั่วครู่ แล้วเช็ดคราบเลือดที่มุมปากออก ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงสายตาของเขาค่อยๆ อ่อนโยนลงภายใต้ท้องฟ้าสีดำมืด เมืองนอกหน้าต่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงฟ้าร้องดังก้องเป็นระยะ แสงสีฟ้าจ้าพุ่งขึ้นมาจากใจกลางเมือง ส่องสว่างมุมมืดของห้องเป็นครั้งคราวลุงเคียวซูเกะนั่งอยู่ข้างเตียงสีขาว แสงฟ้าแลบนอกหน้าต่างทอดเงาของเขาลงบนผนัง ดูราวกับยักษ์น่าเกรงขามที่คอยเฝ้าดูแลเด็กหนุ่มผมขาวอย่างเงียบๆหลังจากผ่านไปนาน เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเคลื่อนตัวไปยังโต๊ะเขียนหนังสือด้านข้างเขาใช้มือทั้งสองยันโต๊ะ พยายามนั่งลงบนเก้าอี้อย่างยากลำบาก นิ้วมือของเขาสั่นไม่หยุด ร่างกายของเขาใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วแสงสีทองอ่อนวาบขึ้นที่ด้ามของ [ฮิโตมิ] ชั่วครู่ต่อมา ร่างของลุงเคียวซูเกะก็สั่นไหว ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นรูปร่างเดิมของเขาสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ ไม่เพียงพอที่จะรองรับการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของตัวเองอีกต่อไปแล้วข้างโต๊ะเขียนหนังสือ ชายชราผอมโซร่างกายโรยราผมขาวโพลน นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มือสั่นเทาหยิบปากกาขึ้นมานั่นคือรูปลักษณ์ที่แท้จริงของยูริ โคกูเท็ตสึบัดนี้ ไม่มีผมสั้นสีดำสนิทสะอาดสะอ้านอีกต่อไป ไม่มีใบหน้าหล่อเหลาน่ามองอีกแล้ว ไม่มีแผ่นหลังตรงสง่างามอีกต่อไป……เขานั่งหลังค่อมอยู่ตร
