มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้งในชั่วขณะที่เขาปรากฏตัว ลมหนาวและเสียงฟ้าร้องก็หายไปจากบริเวณรอบๆ อย่างสิ้นเชิงความเงียบที่มาเยือนอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ยูริ โคกูเท็ตสึที่กำลังจะหมดสติพยายามดิ้นรนกลับมามีสติ ดวงตาขุ่นมัวค่อยๆ เปิดขึ้น เมื่อเขาเห็นร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า ในชั่วพริบตานั้น ม่านตาของเขาก็หดเล็กลงทันทียูริ ทากิชิโระย่อตัวลง มองยูริ โคกูเท็ตสึที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ซับซ้อน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยื่นแขนทั้งสองข้างออกไป ค่อยๆ โอบกอดชายชราผมขาวร่างผอมโซเข้าสู่อ้อมกอด เขาเผยอริมฝีปากเบาๆ“พ่อครับ……ผมมาช้าไปหน่อย”ร่างของยูริ โคกูเท็ตสึสั่นสะท้านอย่างรุนแรงภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยสายฟ้าแลบ ณ มุมถนนที่ไร้ผู้คน เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งกอดชายชราซูบผอมเงาของทั้งสองทอดยาวตามแสงฟ้าแลบ……ยูริ โคกูเท็ตสึอ้าปากที่แห้งผาก เอ่ยเสียงแหบพร่า“ทำไมลูก……ถึงมาที่นี่?”“ผมเห็นจุดสีแดงของพ่อบนแผนที่ ระยะทางแค่นี้ ผมหาพ่อเจอได้ง่ายๆ ครับ” ยูริ ทากิชิโระกอดพ่อแน่น พูดเสียงเบา“พ่อครับ ลูกชายของพ่อ……เก่งกว่าที่พ่อคิดไว้มากเลยนะ”
