ูริ ทากิชิโระ แต่ยังเขียนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอดีตลงไปด้วย รวมถึงการมีตัวตนของยูรินะ และสถานที่ที่เธออยู่……เพียงแค่ยูริ ทากิชิโระ อ่านจดหมายฉบับนี้ เขาก็จะรู้เรื่องราวทั้งหมดทันที ไม่สำคัญว่าเขาจะให้อภัยตัวเองหรือไม่แต่อย่างน้อยยูริ โคกูเท็ตสึก็หวังว่าลูกสาวและลูกชายของเขาจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างดีในที่สุดท่ามกลางลมหนาวและเสียงฟ้าร้อง ยูริ โคกูเท็ตสึห่อตัวในเสื้อโค้ทบางๆ ความเจ็บปวดทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ต้องเอนกายพิงกำแพง ก้มตัวลงและไออย่างรุนแรงเขาไอจนหัวใจแทบแตกสลายหลังจากไอเสร็จ เขาก็นั่งลงพิงกำแพงอย่างหมดแรง เขาเงยหน้ามองไปทางบ้านหลังเล็ก มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ ผลลัพธ์เช่นนี้……แม้จะดูเศร้าสลดอยู่บ้าง แต่เป้าหมายของเขาก็สำเร็จลุล่วงแล้วเขาได้พบกับลูกชายของตัวเอง ได้ใช้ชีวิตร่วมกันช่วงหนึ่ง แม้จะไม่สามารถทำหน้าที่พ่อได้อย่างสมบูรณ์ แต่อย่างน้อยเขาก็ได้ปรากฏตัวในชีวิตของอีกฝ่าย แม้จะเป็นเพียงไม่กี่วันก็ตามเพียงแต่…จนถึงตอนสุดท้าย ก็ยังไม่ได้ยินทากิชิโระเรียกคำว่าพ่อสักครั้ง……ยูริ โคกูเท็ตสึถอนหายใจยาว ค่อยๆ หลับตาลงท่ามกลางสายลมหนาว……ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งทะลุความว่างเปล่า ก้าวมายืนตรงหน้าของยูริ โคกูเท็ตสึเส้นผมสีขาวโบกสะบัดในสายลมหนาว เด็กหนุ่มร่างสูงยืนตระหง่านใต้ท้องฟ้ายามราตรี ดวงตาที่มีรูม่านตาเป็นรูปดาวหลายแฉกจ้องมองชายชราผอมโซที่นั่งอยู่ริมถนน ในดวงตาเต็
