งพายุและเสียงฟ้าร้อง ยูริ โคกูเท็ตสึ เดินหลังค่อม ค่อยๆ มุ่งหน้าไปยังที่แสนไกลเขาไม่อยากให้ทากิชิโระเห็นสภาพของตัวเองแบบนี้ไม่ว่าจะในฐานะพ่อหรือในฐานะโฮสต์ระดับท็อปของญี่ปุ่นในอดีต เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองตายต่อหน้ายูริ ทากิชิโระในสภาพแบบนี้ถ้าทากิชิโระตื่นขึ้นมาเห็นศพของพ่อที่เย็นเฉียบแล้ว……มันจะเป็นการกระทบกระเทือนจิตใจที่ใหญ่หลวงแค่ไหนสำหรับเด็กคนหนึ่ง?ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจจากไป ไปตายอย่างสงบในมุมใดมุมหนึ่งที่ไม่มีใครรู้จักเพียงลำพังบางทีหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายสงบลง อาจมีคนพบศพไร้ชื่อที่ตายด้วยโรคภัยข้างถนน อาจมีการแจ้งตำรวจ และถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจัดการ แต่ก็แค่นั้นเองไม่มีใครรู้ว่าร่างไร้วิญญาณนี้มีชื่อว่า ‘ยูริ โคกูเท็ตสึ’ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นพ่อของเด็กหญิงคนหนึ่งและเด็กชายอีกคนหนึ่ง และไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยเป็นดาวที่เจิดจรัสที่สุดในวงการบาร์โฮสต์ของโตเกียวหลังจากอ่านจดหมายฉบับนั้น ในใจของยูริ ทากิชิโระ พ่อก็คือคนที่สูงใหญ่สง่างาม หล่อเหลา ยินดีที่จะเล่นเกมด้วยกัน และทำข้าวหมูทอดราดแกงกะหรี่อร่อยๆ ให้เขา นั่นก็คือเคียวซูเกะ……แม้ว่านั่นจะไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของยูริโคกูเท็ตสึ แต่สำหรับเขา มันก็เพียงพอแล้ว!การทิ้งความประทับใจไว้ให้กับยูริ ทากิชิโระ ที่ไม่เคยเห็นหน้าพ่อมาก่อน นั่นคือสิ่งที่โคกูเท็ตสึต้องการตอนนี้เขาดูทุเรศเกินไป…ในจดหมาย เขาไม่เพียงแต่ยอมรับว่าลุงเคียวซูเกะคือพ่อของย
