“พวกเราจะไปช่วยไหม?”เจียหลานมองไปยังจุดที่ไรจูลงจอด ซึ่งอยู่ใกล้กับตำแหน่งของหลินชีเยี่ยก่อนหน้านี้พอดี แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล “ไป” อันชิงอวี๋เพียงแค่ครุ่นคิดชั่วครู่ ก็พยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวเขาไม่สามารถปล่อยให้หลินชีเยี่ยต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดนั่นเพียงลำพังได้แม้ว่าหน่วยม่านราตรีของพวกเขาจะระดมกำลังทั้งหมด ก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของไรจูได้แม้แต่หนึ่งกระบวนท่า แต่การทิ้งหัวหน้าหน่วยแล้วหนีเอาตัวรอดเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อาจทำได้ลง…ทว่า จู่ๆ อันชิงอวี๋ก็นึกถึงวิธีหนึ่งขึ้นมาได้วิธีนี้อาจจะสามารถต้านทานการโจมตีของไรจูได้ หรืออาจจะถึงขั้นสังหารมันได้ด้วยซ้ำ…เพียงแต่ วิธีนี้ไม่ค่อยเป็นมิตรกับเฉาเยวียนเท่าไรแต่ถ้าหากพวกเขาถูกบีบจนถึงทางตัน นี่อาจจะเป็นทางออกเดียวที่เหลืออยู่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อันชิงอวี๋ก็ก้าวเดินไปข้างๆ ลุงเคียวซูเกะ แล้วพูดว่า“ผมดูอาการของลูกชายคุณแล้ว เขาดื่มยาขวดนั้นไปแล้ว น่าจะฟื้นขึ้นมาในไม่ช้า ไม่ต้องกังวลมาก ถ้าครั้งนี้ราบรื่น หน่วยของพวกเราก็จะออกจากที่นี่เร็วๆ นี้ ผมคงต้องใช้เวลาประมาณสามถึงสี่เดือนในการผลิตยาที่จะรักษาเขาให้หายขาด ตอนนั้นผมจะส่งคนนำยามาให้ถึงมือเขา คุณวางใจได้”ลุงเคียวซูเกะพยักหน้า “ฉันเชื่อนาย” อันชิงอวี๋พยักหน้าเบาๆ เขาเดินอย่างรวดเร็วไปที่ประตู แต่แล้วก็หยุดฝีเท้าลงเขาหันกลับมามอง ลุงเคียวซูเกะที่นั่งอยู่ข้างๆ ยูริ ทากิชิโร
