่านั้นหลินชีเยี่ยส่ายหัว ไม่มีท่าทีจะอธิบายให้ภัยพิบัติคุกฟัง เขาชักดาบ [จั่นไป๋] ออกมาทันที ร่างกายหายวับเข้าไปในความว่างเปล่าบริเวณโดยรอบจมลงสู่ความเงียบสงัดทันทีดวงตาของภัยพิบัติคุกหรี่ลงเล็กน้อย ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีใดก็ไม่สามารถหาตำแหน่งของหลินชีเยี่ยได้ เขาจึงหลับตาลงและยืนนิ่งอยู่กับที่ฟึ่บ!แสงดาบสีดำสายหนึ่งพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า หยุดอยู่ตรงหน้าลำคอของภัยพิบัติคุกหลินชีเยี่ยมือหนึ่งถือ [จั่นไป๋] อีกมือหนึ่งถือ [โคกุโจ] ขมวดคิ้วมุ่น“ทำไมนายถึงไม่หลบล่ะ?”“ทำไมฉันต้องหลบด้วย?” ภัยพิบัติคุกหัวเราะเยาะ “ดาบมากาตสึทั้งห้าเล่มที่แกฟันออกมาครั้งนั้น ได้ทำลายร่างกายของฉันไปเกือบครึ่งแล้ว ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์คนอื่นๆ ก็ตายกันหมดแล้ว ถ้าสู้กันต่อไปแบบนี้ ฉันก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกนายแล้ว……มาสิ ฆ่าฉันซะ ให้ฉันได้เห็นว่าไรจูทำลายโลกนั้น มันเป็นภาพอย่างไรกันแน่”หลินชีเยี่ยมองดวงตาเย็นชาของภัยพิบัติคุก ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นายบ้าไปแล้ว”“ไม่ ฉันไม่ได้บ้า” ภัยพิบัติคุกส่ายศีรษะ “ถ้าแกยืนอยู่เหนือสรรพสิ่งทั้งปวง ก้มมองพวกเขาเป็นร้อยปี ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาการของสังคมมนุษย์ด้วยตาตัวเอง แกก็จะเบื่อหน่ายเช่นกัน…โลกของมนุษย์ช่างเล็กจ้อยและน่าเบื่อเหลือเกินวันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า พวกเขาวิ่งวุ่นอยู่กับสิ่งไร้สาระไม่กี่อย่างตลอดเวลา เงินทอง อำนาจ การสืบพันธุ์……เกิดมาเป็นรุ่นๆ ราวกับปลิง
