ลอยเคว้งคว้างในสังคมราวกับมด อิจฉาในสิ่งที่ตนไม่มี และต้องการมากขึ้นเมื่อได้มาแม้จะมีคนบางคนที่แตกต่าง ยังคงยึดมั่นในจิตใจดั้งเดิมขณะคลานอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยโคลนตม แต่แล้วมันจะเป็นอย่างไรล่ะ?เพียงไม่กี่สิบปี พวกเขาก็กลายเป็นเพียงฝุ่นผงในที่สุดมนุษย์ก็แค่นั้นแหละภัยพิบัติคุกค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปยังไรจูที่คลานอยู่เหนือเมฆทะมึน แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“ร้อยปีนี้ ฉันเบื่อหน่ายเต็มทีแล้ว ฉันไม่อยากมองดูโลกมนุษย์ที่น่าเบื่อนี้อีกต่อไป และไม่อยากมีชีวิตอยู่อย่างว่างเปล่าเช่นนี้อีก…ตราบใดที่ยังไม่ได้เป็นเทพ ก็ไม่มีวันหลุดพ้นจากห้วงทุกข์นี้ได้ แต่ในช่วงเวลาร้อยปีนี้ สิ่งเดียวที่ฉันได้เรียนรู้ก็คือ……มนุษย์นั้นต้องพบจุดจบในที่สุดมนุษย์ไม่มีทางที่จะกลายเป็นเทพได้เมื่อไม่สามารถเป็นเทพได้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนต่อไปอีก อย่างน้อย……ฉันต้องการที่จะเห็นพลังอันยิ่งใหญ่ของเทพเจ้าที่ไม่อาจเอื้อมถึงได้นั้นอีกครั้ง ในวาระสุดท้ายก่อนตาย!”เมื่อคำพูดของภัยพิบัติคุกสิ้นสุดลง ดวงตาที่ไร้ชีวิตของเขาก็เปล่งประกายวาบขึ้นมา เขายกมือขวาขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วกดลงบนหน้าอกของตัวเอง!ม่านตาของหลินชีเยี่ย หดเล็กลงทันที!เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว พยายามจะขัดขวางการกระทำของภัยพิบัติคุก ทว่าลูกกรงสีดำหลายอันพุ่งออกมาจากพื้นดิน รั้งเท้าของเขาไว้ในชั่วขณะนั้น มือขวาของภัยพิบัติคุกก็แทงเข้าไปในร่างกายที่แหลกสลายของตัวเอง หักกระดูกเ
