ยสีเทาวูบผ่านดวงตาของอันชิงอวี๋ เขาเริ่มวิเคราะห์ข้อมูลของของเหลวกลุ่มนี้ ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็พยักหน้าให้กับลุงเคียวซูเกะที่อยู่ข้างๆ“นี่แหละ เสร็จแล้ว”ลุงเคียวซูเกะมีเส้นเลือดฝอยขึ้นเต็มดวงตา เนื่องจากความเหนื่อยล้าและหมดแรง เมื่อเขาได้ยินคำพูดของอันชิงอวี๋ ดวงตาของเขาก็ทอประกายความยินดีแต่ไม่นาน ประกายแห่งความยินดีนั้นก็หายไปแสงสีทองในดวงตาของเขายังไม่จางหาย เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองภัยพิบัติโรคที่นั่งอยู่บนพื้น มุมปากยิ้มราวกับได้ขึ้นสวรรค์ สีหน้าของเขาค่อยๆ เย็นชาลงตอนนี้ ภัยพิบัติโรคไม่มีประโยชน์ที่จะใช้งานอีกต่อไปแล้วลุงเคียวซูเกะเร่งพลัง [ฮิโตมิ] ในมือ ค่อยๆ นำพาภัยพิบัติโรคที่กำลังจมอยู่ในความสุขเข้าสู่ภาพลวงอีกภาพหนึ่ง……ภาพลวงตาที่โหดร้าย น่าสะพรึงกลัว เพียงพอที่จะฉีกทำลายและเผาผลาญศักดิ์ศรีของผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์รอยยิ้มของภัยพิบัติโรคแข็งค้างอยู่บนใบหน้าจากนั้น บนใบหน้าของเขาก็ปรากฏสีหน้าหวาดกลัว ราวกับกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ลุงเคียวซูเกะใช้[ฮิโตมิ] ค้ำยันร่างกาย ลุกขึ้นยืนจากพื้นอย่างโซเซ ดวงตาสีทองสุกใสของเขามองลงมายังภัยพิบัติโรคที่จมอยู่ในภาพลวงตาแห่งความเจ็บปวดอย่างเย็นชาเขายกมือขึ้น ค่อยๆ แทงดาบยาวสีทองในมือทะลวงหน้าอกของภัยพิบัติโรค……“ลงนรกไปซะ!” ลุงเคียวซูเกะเอ่ยเสียงเย็นชาในทันทีที่ปลายดาบสัมผัสร่างของภัยพิบัติโรค มันก็สะดุ้งตื่นจากฝันร้ายอย่างรุนแรง เหงื่อเ
