ย็นท่วมศีรษะ ยังไม่ทันได้สติ ปลายดาบเย็นเฉียบก็ได้แทงเข้าสู่หัวใจของมันแล้ว!ลุงเคียวซูเกะกำ [ฮิโตมิ] ไว้แน่น หมุนควงเล็กน้อย บดขยี้หัวใจของภัยพิบัติโรคอย่างไร้ปรานี!ความเจ็บปวดที่เหลืออยู่จากฝันร้ายยังคงปรากฏบนใบหน้าของภัยพิบัติโรค ในชั่วขณะถัดมา ชีวิตของมันก็ถูกคร่าอย่างไร้ความปรานี ดวงตาที่เบิกกว้างราวกับระฆังสีทองจ้องมองลุงเคียวซูเกะด้วยความหวาดกลัว ผสมปนเปกับความไม่ยอมแพ้และความโกรธแค้น!ฉึก!ลุงเคียวซูเกะดึงดาบยาวสีทองออก สะบัดเลือดสดที่เปรอะเปื้อนบนใบดาบลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ประกายสีทองในดวงตาของเขาค่อยๆ จางหายไปภัยพิบัติโรคดับสูญแล้วในวินาทีที่แสงสีทองจางหายไปหมด ร่างของลุงเคียวซูเกะก็โงนเงนเกือบล้มลงกับพื้น เขาก้มตัวลงและไอออกมาอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่ไอจะมีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก “เจียหลาน ขว้างเขาขึ้นไปบนท้องฟ้าให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้” อันชิงอวี๋พูดกับเจียหลานทันทีโดยไม่ทันได้ตรวจสอบสภาพของลุงเคียวซูเกะเจียหลานไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก้าวออกไปหนึ่งก้าวแล้วคว้าปกเสื้อของภัยพิบัติโรค ใช้แรงขว้างร่างนั้นขึ้นไปบนท้องฟ้า!ร่างของภัยพิบัติโรคลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ด้วยพลังงานจลน์อันน่าสะพรึงกลัว วงแหวนแสงในดวงตาซ้ายกะพริบอย่างรุนแรง หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที แสงไฟสว่างจ้าก็ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน ส่องสว่างท้องฟ้าเป็นบริเวณกว้างอีกครั้งภายใต้แสงไฟที่ลุกโชนเหนือศีรษะ ร่างของลุงเคี
