เคียวซูเกะหันไปมองภัยพิบัติโรคที่ถูกทำให้หมดสติอยู่บนพื้น เขาถือดาบยาวสีทองที่เปื้อนเลือด ค่อยๆ เดินไปหาอย่างมั่นคง“คุณทำได้เหรอ?” เสียงของอันชิงอวี๋ดังมาจากด้านหลังเขา“อาจจะได้” ลุงเคียวซูเกะพยักหน้าเบาๆ“ตอนที่เขารู้สึกตัว เขาจะรู้ว่าตัวเองติดอยู่ในภาพมายาของ [ฮิโตมิ] ไม่ว่าฉันจะใช้ภาพลวงตาแบบไหนชักนำเขาเขาก็จะไม่ทำตามที่ฉันต้องการแต่ตอนนี้เขาถูกทำให้หมดสติ จิตสำนึกของเขาอยู่ในสภาวะสับสน แบบนี้ก็ง่ายขึ้นแล้ว ต่อไปฉันจะใช้ [ฮิโตมิ]สร้างภาพมายาที่ใกล้เคียงความจริงมากๆ ให้เขา ให้เขาทำตามที่ฉันชักนำ ค่อยๆ ทำยานั่นออกมาทีละขั้นตอน…สำหรับโฮสต์มืออาชีพแล้ว การชักนำทางจิตใจและการโน้มน้าวแบบแอบแฝงไม่ใช่เรื่องยากเลย”“ฟังดูเหมือนจะเป็นงานใหญ่นะครับ” อันชิงอวี๋กวาดตามองร่างกายของลุงเคียวซูเกะ แล้วถามด้วยความกังวล“ร่างกายของคุณตอนนี้ จะรับมือกับการสร้างภาพมายานี้ได้เหรอ?”ลุงเคียวซูเกะเดินไปหยุดตรงหน้าภัยพิบัติโรค เลือดไหลลงมาตามคมดาบสีทอง หยดลงบนพื้น ค่อยๆ รวมตัวกันเป็นแอ่งเลือดในแอ่งเลือดนั้น สะท้อนใบหน้าซีดเซียวของลุงเคียวซูเกะ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย“ไอ้หนุ่ม” เขาค่อยๆ เอ่ยปาก “อย่าดูถูกพ่อคนไหนเชียวล่ะ……”……ใต้โตเกียวทาวเวอร์ท่ามกลางเศษซากของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่แตกกระจาย ภัยพิบัติคุกในชุดคลุมสีดำขาดวิ่นเดินออกมาจากกองเพลิงที่ลุกไหม้อยู่เต็มพื้น แขนขวาของเขาผิดรูปไปบ้างแล้ว ส่วนบนของร่าง
