ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียดาย“กล้าทำลายวัตถุต้องห้ามของผมเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเงยหน้ามองภัยสงคราม ดวงตาปรากฏแววโกรธ “คิดว่าคุณชายน้อยเป็นคนที่ใครๆ ก็รังแกได้งั้นสิ?!”สิ้นเสียง เขาก็ดูเหมือนจะตัดสินใจได้ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบนใต้เท้าของเขา ภาพไท่จี๋แปดทิศขนาดใหญ่กางออก หมุนช้าๆ ปลดปล่อยจังหวะลึกลับบางอย่างออกมาเขาชี้ไปที่ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิดแล้วกำมือแผ่วเบา!“สรรพสิ่ง……จงปลดอาวุธ!”เปรี้ยง!สายฟ้าฟาดผ่านม่านราตรี เสียงครืนครั่นที่ดังสนั่นหูราวกับมีเสียงคำรามแทรกอยู่ ก้องกังวานภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน สายฟ้าพุ่งออกมาจากก้อนเมฆ ก่อตัวเป็นวังวนแสง หมุนวนอยู่เหนือน่านฟ้าโตเกียววังวนสายฟ้าที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายต่างชะงักงันจากนั้น พวกเขารู้สึกถึงกลิ่นอายคุ้นเคยบางอย่าง……“นั่นมัน……”พายุโหมกระหน่ำไป๋หลี่พั่งพั่งกำมือข้างหนึ่งไว้บนท้องฟ้า ราวกับว่ากำลังจับบางสิ่งบางอย่างไว้ แล้วกระชากลงมาอย่างแรง!ท่ามกลางสายฟ้าคำราม หางสีดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นขนาดใหญ่จับหางของมัน พยายามดึงมันออกมาจากเมฆฟ้าผ่า เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวดังก้องในหมู่เมฆ แม้ว่ามันจะใช้พลังทั้งหมดเพื่อไม่ให้ตัวเองตกลงมา แต่ร่างกายก็ยังคงร่วงหล่นลงมาอย่างควบคุมไม่ได้มือที่มองไม่เห็นขนาดใหญ่ที่จับหางของมันนั้น ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!“วิญญาณอาวุธ ไรจู?!” ภัยพิบั
