ติคุกเห็นหางที่คุ้นเคยนั้นม่านตาพลันหดเล็กลง!เขาเคยเห็นสัตว์ประหลาดในก้อนเมฆนั้นมาก่อน เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว ตอนที่แวดวงผู้เลื่อมใสเพิ่งสร้างเสร็จ เหล่าเทพแห่งที่ราบฟ้าสูงได้ปล่อยสัตว์เทพตัวหนึ่งที่มีลำตัวสีน้ำเงินเข้ม คล้ายแมวผสมเสือเอาไว้ในกระจกยาตะ เพื่อเป็นวิญญาณอาวุธ และตั้งชื่อว่า ไรจูหลังจากนั้น มันก็ราวกับหายเข้ากลีบเมฆ ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลยแต่พวกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์รู้ดีว่า ไรจูตัวนี้ยังคงซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกนี้ ทุกครั้งที่มีผู้บุกรุกใช้ผนึกต้องห้ามมันจะถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอายของพวกเขา ค่อยๆ ล็อกเป้าหมาย แล้วลงทัณฑ์สวรรค์ไรจูเป็นวิญญาณอาวุธของกระจกยาตะ และเป็นเจ้าของสายตาปริศนาที่ค้นหาตำแหน่งของพวกหลินชีเยี่ยทุกครั้งที่พวกเขาใช้ผนึกต้องห้ามในขณะเดียวกัน ไรจูก็เป็นสิ่งที่พวกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์หวาดกลัวที่สุดแม้ไรจูจะเป็นเพียงวิญญาณอาวุธ แต่มันก็มาจากที่ราบฟ้าสูง เป็นของเทพปกรณัมญี่ปุ่น และการกระทำลับๆล่อๆ ที่พวกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์แอบทำไว้ หากถูกที่ราบฟ้าสูงรู้เข้า พวกเขาก็จะต้องตายอย่างแน่นอนในตอนนี้ เจ้าเด็กอ้วนที่ดูไม่น่าสนใจคนนี้ กลับใช้มือเปล่าดึงไรจูออกมาได้?!ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ต่างก็ตกตะลึงอยู่กับที่“ทำลายวัตถุต้องห้ามของคุณชายน้อย ก็ต้องชดใช้……” ไป๋หลี่พั่งพั่งยื่นมือออกไป จับหางของไรจูไว้กลางอากาศก่อนจะแหงนหน้ามองมัน “มาถ่มน้ำลายให้คุณชายน้อยซิ!”โฮก!!เส
