ียงคำรามดังก้องในหมู่เมฆ ไม่ว่าใครก็ได้ยินความโกรธแค้นที่แฝงอยู่ในเสียงร้องนั้น!ไรจูในกลุ่มเมฆบิดตัว ยื่นหัวอันใหญ่โตน่าเกรงขามออกมาจากก้อนเมฆ ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่เบื้องล่างอย่างดุดัน มันอ้าปากกว้าง แสงสายฟ้าที่วุ่นวายพลุ่งพล่านอยู่ตรงหน้ามันหลังจากที่แสงสายฟ้านั้นถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด มันก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวลงมาสู่โลกมนุษย์ด้านข้าง ใบหน้าของเฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่งพลันบิดเบี้ยวขึ้นมาเขาจำกลิ่นอายนั้นได้ชัดเจน เมื่อสองปีก่อนที่เมืองฮาจิมันไต ลำแสงสีแดงนั่น ทำให้ร่างกายของเขาแหลกเป็นชิ้นๆ……หลังจากแสงสายฟ้าสีแดงรวมตัวกัน มันก็พุ่งใส่ไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยืนอยู่บนพื้นทันทีลำแสงสีแดงราวกับดาบแห่งการพิพากษา พุ่งลงมาจากก้อนเมฆ!ในตอนนั้น มือของไป๋หลี่พั่งพั่งที่จับหางไรจูอยู่ก็กระชากอย่างแรง!ร่างของไรจูเสียสมดุลทันที ปากที่เล็งอยู่เบี่ยงไปเล็กน้อย ลำแสงสีแดงที่พุ่งออกมาก็เปลี่ยนเป้าหมายตามไปด้วยพุ่งตรงไปยังภัยสงครามที่อยู่ด้านข้าง!ภัยสงครามเบิกตากว้าง!ตูม!!!ลำแสงสีแดงกลืนกินร่างของภัยสงครามในชั่วพริบตา……อีกด้านหนึ่งภัยพิบัติแมลงมองเปลวไฟอันร้อนระอุรอบกาย สีหน้าพลันมืดครึ้มไม่ไกลจากตัวเธอ ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ในชุดคลุมแดงยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟและลาวา อุณหภูมิสูงสุดล้อมรอบร่างของอีกฝ่าย ดูราวกับดวงอาทิตย์ที่ลุกโชนในความมืด แผ่รังสีความร้อนอันไร้ขี
