เรื่องนี้จบ ผมจะขอโทษคุณอย่างจริงใจ……”ชิ้ง!ก่อนที่ฟุรุฮาระ โยชิกิจะทันได้ตั้งตัว หลินชีเยี่ยก็เหวี่ยง [จั่นไป๋] ในมือเบาๆ แสงสีขาววาบผ่าน ฟันดาบ [คามิคาคุชิ] ที่แขวนอยู่ข้างเอวของฟุรุฮาระ โยชิกิ ดาบกระเด็นออกไปสิบกว่าเมตร!ดาบยาวสีเทาเล่มนั้นร่วงลงพื้นม่านตาของฟุรุฮาระ โยชิกิหดเล็กลงทันที!เขารีบยื่นมือออกไปคว้า [คามิคาคุชิ] แต่เขาก็แค่ช่างตีเหล็กธรรมดา ไม่มีพลังในการต่อสู้ ความเร็วก็ไม่มาก พอเขาเพิ่งยื่นมือออกไป หลินชีเยี่ยก็หายไปในความว่างเปล่า เพียงก้าวเดียวก็มาอยู่ด้านหลังเขา ก่อนจะคว้าดาบยาวสีเทาเล่มนั้นไว้ในมืออย่างรวดเร็ว“นาย!!” ฟุรุฮาระ โยชิกิคว้าพลาด เขาหันกลับมาจ้องเด็กหนุ่มตาเขม็ง ใบหน้าปรากฏความโกรธเกรี้ยว“ขอโทษครับ คุณนอนพักสักครู่นะ”หลินชีเยี่ยจับด้ามดาบ [คามิคาคุชิ] แล้วสับต้นคอของฟุรุฮาระ โยชิกิเบาๆ อีกฝ่ายตาเหลือกแล้วล้มลงไปนอนแน่นิ่ง ก่อนจะหมดสติไปเด็กหนุ่มมองร่างใหญ่โตที่นอนอยู่บนพื้น แล้วถอนหายใจยาวนี่ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ……ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกทันใดนั้น ดาบสีเทาในมือของหลินชีเยี่ยพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ชายชราในชุดสีเทาปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่า ดวงตาทั้งสองจ้องมองหลินชีเยี่ยด้วยความโกรธแค้นเขาคือวิญญาณดาบ [คามิคาคุชิ] และเป็นผู้สร้างดาบมากาตสึทั้งเก้าเล่ม ฟุรุซึกิ ฮิโรทากะดาบมากาตสึถูกแย่งชิง เจ้าของดาบก็ถูกหลินชีเยี่ยทำให้สลบ อาจารย์ฟุรุซึกิไม่มีทางที
