หลินชีเยี่ยย่อตัวลง ใช้มือทั้งสองจับขอบกล่องสีดำ เขาสูดหายใจลึก แล้วเปิดมันออกหลังจากเปิดฝากล่องสีดำ ดาบยาวพร้อมฝักสีขาวดุจหิมะอยู่ในนั้น[จั่นไป๋]เมื่อหลินชีเยี่ยเห็นดาบเล่มนี้ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดี เขาหยิบมันออกจากกล่องสีดำ แล้วตรวจสอบอย่างละเอียดภายใต้แสงอาทิตย์ หลินชีเยี่ยพบว่าฝักดาบในตอนนี้นอกจากจะขาวดุจหิมะแล้ว ยังมีสีฟ้าอ่อนแต้มอยู่ด้วยราวกับเมฆสีขาวที่เจือด้วยแสงสีฟ้าอ่อน ส่องประกายวิบวับอย่างน่าพิศวง“เปลี่ยนฝักดาบเหรอครับ?” หลินชีเยี่ยมองฟุรุฮาระ โยชิกิด้วยความสงสัยคนหลังพยักหน้า “แม้ว่าฝักดาบเดิมจะไม่เลว แต่มีเพียงคุณสมบัติพื้นฐานในการบ่มเพาะใบดาบเท่านั้น แต่ตอนนี้ [จั่นไป๋] มีวิญญาณดาบแล้ว ฝักดาบเล่มนี้นอกจากจะต้องบ่มเพาะใบดาบ ยังต้องบำรุงวิญญาณดาบด้วย ดังนั้นฉันจึงนำฝักดาบเดิมมาหลอมใหม่อีกครั้ง ตอนนี้ฝักดาบนี้ไม่ว่าจะเป็นด้านประโยชน์ใช้สอยหรือความแข็งแกร่ง ล้วนเหนือกว่าฝักดาบธรรมดามาก”หลินชีเยี่ยกล่าวอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณมากครับ”เขายื่นมือออกไป ค่อยๆ กำด้ามดาบ แล้วชักออกจากฝักชิ้ง!!เสียงดาบดังกังวานในอากาศใบดาบสีขาวดุจหิมะเผยออกมาในอากาศ สะท้อนใบหน้าของหลินชีเยี่ยราวกับกระจกเงา เส้นโค้งของใบดาบที่สมบูรณ์แบบไร้รอยแตกร้าว คมดาบเปล่งประกายภายใต้แสง ทั้งลึกลับและสง่างามหลินชีเยี่ยชั่งน้ำหนักใบดาบ พบว่าหนักกว่า [จั่นไป๋] เดิมเล็กน้อยเขาใช้มือขวาถือดาบ เหวี่ยงเบาๆ ไปยัง
