หัวต้าไป๋เบาๆ พูดพร้อมรอยยิ้ม “เหนื่อยหน่อยนะ”“ไม่เหนื่อยเลยครับ ไม่เหนื่อยเลย” ต้าไป๋ก้มลงมองร่างกายตัวเอง แล้วมองดาบยาวสีขาวในมือของหลินชีเยี่ยกะพริบตาปริบๆ พลางพูดว่า “ความรู้สึกนี้แปลกมาก……ผมรู้สึกเหมือนจะไม่ตาย ไม่แก่ และมีพลังมากกว่าเดิม! และผู้อำนวยการครับ ผมรู้สึกเหมือนมีความเชื่อมโยงกับคุณแน่นแฟ้นขึ้น……”“นั่นเป็นเพราะนายกลายเป็นวิญญาณดาบของฉัน ความเชื่อมโยงระหว่างเจ้าของดาบกับวิญญาณดาบนั้นลึกซึ้งถึงระดับจิตวิญญาณ” หลินชีเยี่ยครุ่นคิด“อีกอย่าง ต่อไปนายไม่ต้องเรียกฉันว่าผู้อำนวยการแล้ว ตั้งแต่นี้ไป นายไม่ใช่ผู้ช่วยพยาบาลของฉันอีกต่อไป แต่เป็นสหายร่วมรบของฉัน”“ไม่เรียกผู้อำนวยการ แล้วผมควรเรียกอะไรล่ะครับ?” ต้าไป๋เอียงหัว“แล้วแต่นาย”“งั้น……ลูกพี่?”ต้าไป๋ดูเหมือนจะชอบคำเรียกนี้เป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเรียกอาจูในโรงพยาบาล หรือเรียกหลินชีเยี่ยในตอนนี้ ก็ชอบใช้คำเรียกที่มีกลิ่นอายของยุทธภพแบบนี้หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ก็ได้”เขาถือ [จั่นไป๋] ไว้ในมือซ้าย ส่วนมือขวายื่นไปหาต้าไป๋ที่นั่งยองๆ อยู่บนพื้น “ต่อไปนี้ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ ลูกพี่!”ต้าไป๋ยื่นอุ้งเท้าใหญ่ของมันออกมาแตะกับมือของหลินชีเยี่ย ในขณะเดียวกัน แสงสว่างจางๆ พลันสว่างขึ้นจากใบดาบสีขาวบริสุทธิ์[จั่นไป๋] ยอมรับเจ้านายต่างจากครั้งก่อนที่หลินชีเยี่ยใช้ ‘โลหิตราชัน’ บังคับชักดาบมากาตสึเล่มอื่นออกมา
