ตอนนี้เขาได้กลายเป็นเจ้าของที่แท้จริงของ [จั่นไป๋] แล้ว เป็นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของดาบกับวิญญาณดาบ เหมือนกับอามามิยะ ฮารูกิกับ[อาเมะคูซูเระ] และโฮชิมิ โชตะกับ [ทาเคฮิเมะ]แม้วันหนึ่งเขาจะสูญเสียโลหิตราชันไป เขาก็ยังคงเป็นเจ้าของ [จั่นไป๋] อยู่ดีหลินชีเยี่ยยืนอยู่ในป่าลึก หันไปมองทางบ้านโบราณ แล้วชักดาบ [จั่นไป๋] ออกมาอีกครั้ง ก่อนจะหายเข้าไปในความว่างเปล่า กลับมาปรากฏตัวในลานบ้านเมื่อเห็นหลินชีเยี่ยเดินออกมาจากความว่างเปล่า ฟุรุฮาระ โยชิกิก็มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าที่เคร่งขรึม ดวงตาที่มองไปยังดาบสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกชักออกจากฝักนั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ“เป็นไงบ้าง? ดาบเล่มนี้ดีใช่ไหมล่ะ?”“ดีมากครับ” หลินชีเยี่ยกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณมากนะครับ”“ไม่ต้องขอบคุณหรอก การสร้างดาบมากาตสึขึ้นมาเองก็เป็นความฝันของฉันเหมือนกัน” ฟุรุฮาระ โยชิกิโบกมือไปมา “เอาล่ะ ในเมื่อดาบของนายไม่มีปัญหาแล้ว ก็ไปได้เลย ฉันจะได้กลับไปตีดาบต่อ……”หลินชีเยี่ยกะพริบตาปริบๆ แต่ไม่ได้จากไป“หืม?” ฟุรุฮาระ โยชิกิเห็นดังนั้นก็มีความสงสัยปรากฏในดวงตา “นายยังมีธุระอะไรอีกเหรอ?”“มีครับ”หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ผมอยากขอยืม [คามิคาคุชิ] ของคุณหน่อยได้ไหม?”
