อันชิงอวี๋ฟังแผนการของหลินชีเยี่ยจบแล้ว อดไม่ได้ที่จะถามว่า[แผนนี้ดูบ้าบิ่นไปหน่อย……พวกเราจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?]“จำเป็น” หลินชีเยี่ยมองไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยังคงหลับใหล แล้วเอ่ยอย่างสงบ “ฉันยังพอไหว แต่พวกนายอยู่ในประเทศนี้มาสองปีแล้ว ทั้งแฝงตัว หลบซ่อน วางแผน……พวกเราเป็นหนูมานานเกินไป ซ่อนตัวมานานเกินไปแล้ว ตอนนี้กำลังจะจากไป ก็ต้องเอาคืนทั้งหมดที่ติดค้างไว้”“อีกอย่าง การที่ไป๋หลี่พั่งพั่งหลับใหลและเฉาเยวียนถูกจับขัง พวกเรายังไม่ได้คิดบัญชีกับพวกมันเลย”“ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็จัดให้เต็มที่เลย!”“ทำให้ประเทศนี้ จดจำการมีอยู่ของหน่วยม่านราตรีไปตลอดกาล”“ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์กล้าทำร้ายคนในหน่วยของเรา……”“งั้นพวกเราก็จะทำให้ทุกอย่างของพวกมันพังพินาศ!”หลินชีเยี่ยยืนอยู่ตรงนั้น มองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นเมืองใหญ่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา[……เข้าใจแล้ว ฉันจะเริ่มปฏิบัติการทันที]อันชิงอวี๋วางสายเขายืนอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย[ชิงอวี๋ เกิดอะไรขึ้น?] เจียงเอ่อร์ลอยมาข้างๆ เขา [ข้อมูลทั้งหมดอัพโหลดเสร็จแล้ว อุปกรณ์ทั้งหมดก็ปิดแล้วพร้อมที่จะเริ่มโปรแกรมระเบิดตัวเองของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ทุกเมื่อ…]“ไม่ต้องระเบิดตัวเองหรอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้” อันชิงอวี๋ดันแว่นตา เขามองลงไปที่มหานครเบื้องล่าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ละครอำลาของเราในประเทศนี้
