สารศักดิ์สิทธิ์…เขาบ้าไปแล้วเหรอ?!หลินชีเยี่ยใช้พลังจิตตรวจสอบบริเวณคลับอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเสิ่นชิงจู่ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น จึงหันไปถามอัศวิน “เมื่อคืนเขามาหาคุณกี่โมง?”อัศวินครุ่นคิด “ประมาณเที่ยงคืน?”หลินชีเยี่ยมองเวลาอีกครั้ง ตอนนี้เป็นเวลา 9:30 น.การขับรถจากที่นี่ไปโตเกียวด้วยความเร็วเต็มที่ก็ใช้เวลาประมาณสิบเอ็ดชั่วโมง…เสิ่นชิงจู่คงใกล้ถึงโตเกียวแล้ว!…นอกเมืองโตเกียวรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งแล่นด้วยความเร็วสูงบนท้องถนน!เสิ่นชิงจู่มือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งคีบบุหรี่พาดไว้ที่หน้าต่างรถ ดวงตาทั้งสองมองไปยังเมืองที่ลางเลือนอย่างสงบนิ่ง เท้าเหยียบคันเร่งจนมิดกริ๊ง กริ๊ง!เสียงเรียกเข้าดังขึ้นจากที่นั่งข้างคนขับเสิ่นชิงจู่เหลือบมอง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบขึ้นมา“ฮัลโหล?”[ไอ้พี่คนเท่ นายบ้าไปแล้วเหรอ?] เสียงของหลินชีเยี่ยดังมาจากโทรศัพท์“ฉันไม่ได้บ้า” เสิ่นชิงจู่พูดอย่างเฉยเมย “ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับไปหลังจากฆ่าผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์แล้ว”[นายใช้ผนึกต้องห้ามไม่ได้ จะไปสู้กับผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง?]“ก่อนหน้านี้ฉันเกือบจะฆ่ามันด้วยมือเปล่าไม่ใช่เหรอ?” เสิ่นชิงจู่พูดแผ่วเบา “ครั้งที่แล้วเจอไฟไหม้ เป็นเพราะฉันไม่รู้ว่าเขายังเคลื่อนไหวได้แม้วิญญาณจะถูกทำลาย ฉันจึงพลาดท่า แต่คราวนี้ฉันจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำสอง”[นี่ไม่ใช่เรื่องของการทำผิดพลาด ตอนนี้ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธ
