ยามค่ำคืนหลินชีเยี่ยนั่งอยู่ข้างเตียงของไป๋หลี่พั่งพั่ง ใช้พลังจิตตรวจสอบร่างกายของอีกฝ่าย ก่อนจะถอนหายใจยาว“ยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นเลยเหรอ?” เจียหลานถามด้วยความกังวล “เขาจะนอนอีกนานแค่ไหน?”หลินชีเยี่ยมองใบหน้าซีดขาวนั้น เงียบไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ไม่รู้สิ……ตอนแรกฉันเดาว่าเขาคงหลับไปวันสองวันก็คงจะฟื้นแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย……”“เขาไปนั่งบนเบาะนั่นนานแค่ไหนนะ?”“ถ้าพรุ่งนี้เย็นเรากลับไป แล้วเขายังไม่ฟื้นล่ะ จะทำยังไง?”“ก็คงต้องแบกกลับไป” หลินชีเยี่ยลูบ [พื้นที่อิสระ] ในกระเป๋า “มีวัตถุต้องห้ามพวกนี้อยู่ ถึงเขาจะไม่มีอุปกรณ์ดำน้ำ ก็กลับขึ้นผิวน้ำได้ไม่มีปัญหา”เจียหลานพยักหน้า “ดีนะที่แค่หลับ ไม่ได้มีอันตรายอะไร……”ทันใดนั้น พลังจิตของหลินชีเยี่ยก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นมองประตู ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป“เจียหลาน เธอดูแลพั่งพั่งก่อนนะ ฉันออกไปข้างนอกแป๊บนึง”“หืม? โอเค!”หลินชีเยี่ยเปิดประตูเดินออกไปบนดาดฟ้าใต้แสงดาว มีร่างหนึ่งสะพายดาบยาวสีน้ำเงินเข้ม กำลังยืนพิงราวระเบียงเงียบๆ จ้องมองเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ“มายืนทำอะไรคนเดียว?” หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปใกล้อามามิยะ ฮารูกิยักไหล่ “พวกคุณเป็นผู้บุกรุก ผมฟังภาษาที่พวกคุณพูดไม่รู้เรื่อง แล้วก็นอนไม่หลับ ก็เลยขึ้นมาสูดอากาศหน่อย”หลินชีเยี่ยนึกถึงภาพที่อามามิยะ ฮารูกิเงียบมาทั้งวัน อดไม่ได้ที่จ
