ะยิ้มออกมา“พอเรื่องนี้จบแล้ว กลับไปที่ต้าเซี่ยกับผมสิ คุณต้องชอบที่นั่นแน่ๆ”“ไม่ต้องห่วงเรื่องภาษา ผมสอนคุณได้”อามามิยะ ฮารูกิเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากเผยรอยยิ้มบางๆ แต่แล้วดวงตาพลันหม่นลง“จบ……สินะ”“คุณกังวลเรื่องชาวเมืองในแวดวงผู้เลื่อมใสนี่เหรอ?”อามามิยะ ฮารูกิชะงัก ก่อนจะพยักหน้า “ผมรู้ว่าแก่นแท้ของแวดวงผู้เลื่อมใสคืออะไร และเบื้องหลังเมืองที่หรูหราแห่งนี้ ต้องแลกมาด้วยบาปกรรมอะไรบ้าง……”“การล้มล้างและทำลายอำนาจเทพเจ้าเป็นความปรารถนาของผม ผมก็คิดว่าที่นี่ควรถูกทำลาย แต่ว่า……”อามามิยะ ฮารูกิชี้ไปยังเมืองที่ไกลออกไป “คนพวกนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ พวกเขาแค่เกิดในดินแดนแห่งบาปนี้ พวกเขาไม่ควรจะถูกฝังอยู่ที่นี่พร้อมกับ ‘ความชั่ว’ ที่เหล่าทวยเทพสร้างขึ้น”“พวกคุณเป็นผู้บุกรุก สำหรับพวกคุณแล้ว ที่นี่เป็นเพียงสถานที่กักขังมนุษย์ พวกคุณไม่มีหน้าที่รับผิดชอบต่อชีวิตของคนเหล่านี้”“แต่ผมแตกต่าง ผมเกิดและเติบโตที่นี่ แม้ว่าจะเกลียดคนพวกนี้ที่ถูกอำนาจเทพเจ้ากัดกร่อนจนหมดทางเยียวยาแต่ผมก็ไม่อาจนิ่งดูดาย ปล่อยให้พวกเขาถูกฝังอยู่ที่นี่ได้”“ผมจะไม่ขัดขวางพวกคุณในการทำลายสถานที่แห่งนี้ แต่ผมจะหาวิธีช่วยพวกเขาด้วยวิธีของผมเอง”อามามิยะ ฮารูกิมองไปยังเมืองที่อยู่ไกลออกไป ดวงตาฉายแววมุ่งมั่น“นั่นมันประชากรตั้งห้าสิบล้านคนนะ คุณจะหาวิธีช่วยพวกเขาได้ยังไง?” หลินชีเยี่ยอดถามไม่ได้“ถึงแม้จะริบหรี่ แต่ก็ยังม
