่นอนว่าสำหรับลุงวัยกลางคนอย่างลุงเคียวซูเกะแล้ว การเล่นเกมเป็นเรื่องที่เหนื่อยพอสมควร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การอดหลับอดนอนเพื่อเล่นเกมทว่าลุงเคียวซูเกะกลับรู้สึกมีความสุขไม่ใช่เพราะตัวเกม แต่เป็นเพราะคนที่นั่งข้างๆ เขาและเล่นเกมด้วยกันลูกชายของเขาเอง…หลังจากผ่านไปหลายสิบนาที ข้าวหมูทอดราดแกงกะหรี่สองชามที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งถูกยกออกมาจากครัว ลุงเคียวซูเกะสวมผ้ากันเปื้อน เช็ดมือกับตัวเล็กน้อย แล้วร้องเรียก“อาหารเสร็จแล้ว”ยูริ ทากิชิโระได้กลิ่นหอม ทันใดนั้นก็รู้สึกหิวขึ้นมา เขากลืนน้ำลาย วางจอยสติ๊กในมือลง แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะเขาคีบแกงกะหรี่สีเหลืองทองคำหนึ่งก้อนเข้าปาก ดวงตาพลันเปล่งประกายขึ้นมา“ลุง ข้าวหมูทอดราดแกงกะหรี่ที่ลุงทำอร่อยมากเลย” ยูริ ทากิชิโระชมอย่างจริงใจ“ใช่ไหมล่ะ? ลูกสาวฉันก็พูดแบบนี้เหมือนกัน” ลุงเคียวซูเกะยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“ลุงมีลูกสาวด้วยเหรอครับ?”“มีสิ อายุเท่ากับนายเลย เป็นเด็กดี ฉลาดมาก”ยูริ ทากิชิโระคิดครู่หนึ่ง “งั้น……ลุงก็เป็นพ่อคนหนึ่งสินะครับ?”ลุงเคียวซูเกะชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพูดว่า “แน่นอนสิ”ยูริ ทากิชิโระก้มหน้าลง ตักข้าวเข้าปากสองสามคำ ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง“เป็นอะไรไป?” ลุงเคียวซูเกะเห็นยูริ ทากิชิโระเงียบลง จึงถามยูริ ทากิชิโระค่อยๆ เอ่ยปาก “ก่อนที่ผมจะลงมา มีคนบอกผมว่า……พ่อของผมกำลังรอผมอยู่ เขารอมานานแล้วให้ผมไปหาเขา”“แล้วต่อมาล่ะ?”“ผมถามเข
