าว่า พ่อคืออะไร?” ยูริ ทากิชิโระเงียบชั่วครู่ “เขาพูดหลายอย่าง เช่น ไม่เห็นแก่ตัว ยินดีที่จะทำทุกอย่างเพื่อผม สูงใหญ่สง่างาม… ผมบอกว่าผมไม่เข้าใจ แล้วเขาก็บอกว่า เมื่อผมเจอผู้ชายที่พิเศษที่สุดสำหรับผม ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นคือพ่อของผม”ตะเกียบของลุงเคียวซูเกะค้างอยู่กลางอากาศครู่หนึ่งต่อมา เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและคีบข้าวคำหนึ่ง “แล้วตอนนี้ นายมีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับพ่อ?”“ผมไม่รู้” ยูริ ทากิชิโระส่ายหัว “ผมไม่เคยเจอเขา และไม่เคยรู้สึกถึง ‘ความรักของพ่อ’ ที่พวกเขาพูดถึง บางทีสำหรับผม เขาอาจเป็นเหมือนคนแปลกหน้าที่เจอในคิวซื้อเกมใหม่ เป็นแค่คนผ่านทางชั่วคราวเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น ผมลงมาที่นี่นานแล้ว แต่ ‘พ่อ’ คนนั้นก็ยังไม่มาตามหาผม……แต่แบบนี้ก็ดีนะ ถ้าเขามา ก็จะมาขัดจังหวะเราเล่นเกมเท่านั้นเอง”ยูริ ทากิชิโระพูดพร้อมรอยยิ้มลุงเคียวซูเกะเงียบไปครู่หนึ่ง “แล้วถ้าเกิดว่า เขามาจริงๆ ล่ะ? นายจะทำยังไง?”ยูริ ทากิชิโระคิดสักครู่ “ถ้าเขามาจริงๆ บางที……ผมอาจจะถามเขาว่า อยากมาเล่นเกมด้วยกันสักเกมไหม?”ลุงเคียวซูเกะได้ยินคำตอบนี้ ตะลึงไปนานก่อนที่มุมปากจะปรากฏรอยยิ้ม“กินข้าวเถอะ พอกินเสร็จ พวกเราจะอยู่เล่นเกมกันทั้งคืน”
