สีหน้าของหลินชีเยี่ยแข็งค้างทันทีอู๋เซียงหนานที่กำลังยิ้มจับมือกับฮารูกิ ชะงักอยู่กับที่ เขาใช้เวลาครู่หนึ่งในการตอบสนอง ค่อยๆ หันหน้ามามองสายตาที่มองหลินชีเยี่ยดูแปลกๆอู๋เซียงหนานศึกษาวัฒนธรรมญี่ปุ่นมาหลายปี แน่นอนว่าเขารู้ว่าธุรกิจโฮสต์คืออะไร หลังจากได้ยินตำแหน่งมากมายที่ฮารูกิให้กับหลินชีเยี่ย ในหัวของเขาก็จินตนาการภาพที่ไม่อาจบรรยายได้ออกมาเป็นชุดอู๋เซียงหนานมองหลินชีเยี่ย สายตานั้นดูเหมือนจะบอกว่า ‘เจ้าหนุ่มนี่ เล่นสนุกในญี่ปุ่นขนาดนี้เลยเหรอ?!’มุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุกอย่างบ้าคลั่ง เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว พูดเสียงเบากับฮารูกิว่า“ทำไมคุณพูดแบบนี้ล่ะ? ที่ผมทำงานนั้น……มันเป็นความจำเป็นของภารกิจ……”ฮารูกิตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “อาซาบะ การเป็นคน ก็ไม่ควรลืมรากเหง้าของตัวเอง พวกเราก็ทำเงินได้ไม่น้อยจากต้นไม้ราตรีคลับ จะไม่ยอมรับตัวตนของตัวเองได้ยังไงกัน?”ประโยคนี้เป็นสิ่งที่หลินชีเยี่ยเคยพูดกับฮารูกิก่อนหน้านี้ บัดนี้ถูกส่งกลับมาโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง ในตอนนี้หลินชีเยี่ยรู้สึกแย่ราวกับกินแมลงวันเข้าไปหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถอนหายใจยาว……ยังดีที่มีแค่อู๋เซียงหนานที่เข้าใจ เจียหลานไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่น ไม่รู้ว่าประโยคนี้หมายความว่าอะไร ปัญหาน่าจะไม่ใหญ่……ชื่อเสียงทั้งชีวิตของเขายังคงอยู่!หลินชีเยี่ยหันหน้ากลับมาเพื่อจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าร่างกายพลันสั่นสะท้านเห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่
