เมื่อไหร่ อู๋เซียงหนานได้เข้าไปใกล้หูของเจียหลาน ดูเหมือนกำลังกระซิบอะไรบางอย่างเบาๆและสายตาของเจียหลานที่มองมาที่หลินชีเยี่ย เห็นได้ชัดว่าเริ่มเปลี่ยนไปสมองของหลินชีเยี่ยว่างเปล่าหลังจากอู๋เซียงหนานพูดจบ เจียหลานเม้มริมฝีปาก ดวงตาคู่ที่มองหลินชีเยี่ยเต็มไปด้วยความน้อยใจ ไม่รอให้หลินชีเยี่ยอธิบายอะไร เจียหลานแค่นเสียงหนึ่งที สะบัดหน้าหันไปอีกทาง ไม่มองเขาอีกหลินชีเยี่ย “……”หลินชีเยี่ยรู้ว่าชื่อเสียงทั้งชีวิตของเขาคงพังไปแล้ว ถอนหายใจอย่างจนปัญญา เดินไปที่ข้างๆ ไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยังคงหลับอยู่ นั่งยองๆ ลงตรวจสอบสภาพของเขาไป๋หลี่พั่งพั่งหลับตาสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ แม้จะถูกเว่ยตงและฮารูกิแบกมาไกลขนาดนี้ ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นดูเหมือนว่าจะหลับลึกมากเลยนะ……“เขาเป็นอะไรไป?” เจียหลานเห็นไป๋หลี่พั่งพั่งที่นอนอยู่บนพื้น ก็โยนเรื่องเลวร้ายที่หลินชีเยี่ยทำไปไว้ข้างๆชั่วคราว เดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง“ไม่รู้สิ น่าจะเป็นเพราะถูกบังคับให้ใช้ผนึกต้องห้ามนานเกินไป สมองต้องการการนอนหลับพักผ่อนเป็นเวลานานไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะตื่นขึ้นมา” หลินชีเยี่ยถอนหายใจยาวพาไป๋หลี่พั่งพั่งที่จมอยู่ในภวังค์หลับไป คงไม่สะดวกที่จะนั่งรถไฟชินคันเซ็น ดูเหมือนว่าจะต้องส่งข้อความให้เสิ่นชิงจู่ ให้เขาส่งคนมารับหน่อย……หลังจากที่กลุ่มคนของสมาคมปีสาจและหน่วยพิทักษ์ราตรีรวมตัวกัน ก็ตามหลินชีเยี่ยเข้าไปในแวดวงผู้เลื่อมใสจาก
