กับไป่หลี่ผังผังและเจียหลานแล้ว เพียงแค่หาอันชิงอวี๋ เจียงเอ่อร์ และเฉาเยวียนให้เจอ พวกเขาก็จะสามารถออกจากที่นี่ได้ทันที และกลับไปรายงานตัวที่ต้าเซี่ยแต่ไม่รู้ว่า……ทั้งสามคนนั้นอยู่ที่ไหนกันแน่?“เอ่อ” หลินชีเยี่ยเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “นับตั้งแต่พวกเราหายตัวไป ผ่านมานานแค่ไหนแล้ว?”เจียหลานหยุดคิดครู่หนึ่ง “สองปีกว่าแล้ว”สองปีกว่า?หลินชีเยี่ยพยักหน้าเบาๆ เรื่องราวเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ สมาชิกแต่ละคนเข้าสู่แวดวงผู้เลื่อมใสในเวลาที่แตกต่างกัน โดยช่วงห่างอยู่ระหว่างสามเดือนถึงครึ่งปี คำนวณแบบนี้ เวลาก็ตรงกันพอดีต้าเซี่ยผ่านไปสองปีกว่าแล้วหรือ……ไม่รู้ว่าตอนนี้ต้าเซี่ยจะเป็นอย่างไรบ้าง?จนถึงตอนนี้ หน่วยม่านราตรีก็ยังไม่ได้กลับไปลงทะเบียนรายงานตัวที่เมืองหลวงอย่างเป็นทางการ หวังว่าเขาจะสามารถหาสมาชิกคนอื่นๆ ได้เร็วๆ นี้ แล้วกลับไปต้าเซี่ย เพื่อนำของที่เป็นของพวกเขากลับคืนมาหลินชีเยี่ยและเจียหลานเดินทางผ่านเสาโทริอิ มุ่งหน้าไปยังชายขอบของซากปรักหักพัง ในที่สุดก็มาถึงถ้ำที่เขาและฮารูกิเข้ามาระหว่างทาง เขาก็ถามเจียหลานถึงประสบการณ์ในช่วงสองปีที่ผ่านมา แต่เจียหลานเพียงแค่เล่าเรื่องการลอยเคว้งคว้างอย่างคร่าวๆ เท่านั้น เธอไม่ได้บอกหลินชีเยี่ยว่าตัวเองผ่านความทุกข์ทรมานและยากลำบากแค่ไหนในช่วงสองปีนี้ ความยากลำบากเหล่านั้นไม่สำคัญสำหรับเธอในตอนนี้แล้ว เธอไม่อยากให้เรื่องพวกนี้ทำให้หลินชีเยี่ย
