เมื่อแสงสว่างรูปกากบาทนั้นหายไป รอยอันน่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้นบนร่างของยูกิอนนะ เธอเดินไปข้างหน้าด้วยร่างกายที่อ่อนแรง ประกายชีวิตในดวงตากำลังมอดดับลงตุบ!ร่างของเธอล้มลงกระแทกกับพื้นพายุหิมะที่โหมกระหน่ำเริ่มสลายไป หลินชีเยี่ยค่อยๆ เก็บดาบทั้งสองเล่มเข้าฝัก แล้วถอนหายใจยาวดอกไม้เริ่มเบ่งบานบนร่างของยูกิอนนะ จนแทบจะกลืนกินร่างกายทั้งหมด เมื่อดอกไม้ที่สวยงามบานสะพรั่งร่างกายของยูกิอนนะก็เหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็วพลังอันบริสุทธิ์ไหลผ่านผนึกต้องห้ามเข้าสู่ร่างของหลินชีเยี่ยเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าภายใต้การหลั่งไหลของพลังนี้ ระดับพลังของเขาเริ่มเพิ่มขึ้นอีกครั้ง พุ่งทะยานไปถึงจุดสูงสุดของขั้นมหาสมุทร และสัมผัสได้ถึงขีดจำกัดของการก้าวเข้าสู่ขั้นพิภพหากไม่ใช่เพราะ [สวนลับนิรันดร์] ดูดซับพลังส่วนใหญ่ไป หลินชีเยี่ยคิดว่าตอนนี้เขาสามารถก้าวเข้าสู่ขั้นพิภพได้เพราะเขาได้สังหารสิ่งลี้ลับขั้นอนันต์ รวมถึงปีศาจที่อ่อนแอกว่าอีกหลายสิบตัวหลินชีเยี่ยสัมผัสถึงระดับพลังของตนเอง กำลังจะหันกลับไป ก็มีร่างที่อ่อนนุ่มพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง จากนั้นก็กอดเขาไว้แน่นหลินชีเยี่ยเบิกตากว้าง“เจียหลาน?” หลินชีเยี่ยหันกลับไปมอง เห็นเจียหลานที่กอดเขาแน่นจากด้านหลัง จึงถามอย่างสงสัย “เธอเป็นอะไรไป?”“อย่าพูดอะไรทั้งนั้น”เจียหลานซบหน้าลงบนแผ่นหลังของหลินชีเยี่ย กอดเขาแน่นขึ้น เธอหลับตาลง ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับบางสิ่งแล้วพูด
