ตลบอบอวลท่ามกลางสายฝนความเสียหายระดับนี้ แม้จะไม่ถึงกับฆ่าปีศาจพวกนี้ได้ แต่ก็สร้างบาดแผลทางจิตใจที่ไม่อาจเยียวยาได้พวกมันลุกขึ้นจากซากหินอย่างมึนงง ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมพวกมันซึ่งเป็นปีศาจท้องถิ่นของญี่ปุ่นถึงได้ลื่นล้ม?!ไม่เพียงแต่พวกมัน แม้แต่ปีศาจที่เหลือที่กำลังพุ่งเข้ามาก็ชะงักไปชั่วขณะหลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่บนยอดวิหารสีดำเลิกคิ้ว เขาถือ [วาตาริคุ] แล้วกระโดดลงจากยอดวิหาร ราวกับผีเสื้อสีดำในคืนฝนตก พุ่งเข้าหากลุ่มปีศาจที่ล้มลงพรืด!ในวินาทีที่หลินชีเยี่ยกำลังจะลงถึงพื้น ฝ่าเท้าของเขาก็ลื่นบนแอ่งน้ำอย่างรุนแรง!หลังจากเสียการทรงตัว ร่างของหลินชีเยี่ยก็โซเซ เงาสีดำวูบผ่านร่างของเขา ในชั่วพริบตาต่อมา ร่างของเขาก็ปรากฏบนพื้นที่ห่างออกไปหลายสิบเมตรมุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุกเล็กน้อย หลังของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นรอดตัวไป!เกือบจะลื่นล้มต่อหน้าคนอื่นแล้ว!ถ้าไม่ใช่เพราะ [ราตรีพร่างพราย] ที่ใช้ได้ทันเวลา เขาคงจะล้มก้นจ้ำเบ้าเหมือนกับพวกปีศาจเหล่านี้ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น เขาคงจะอายจนต้องหนีออกจากจักรวาลนี้ด้วยความเร็วแสงเลยทีเดียวเขาก้มลงมองดาบ [วาตาริคุ] ในมือ ในที่สุดก็เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ต้องระวังให้มาก’ ที่อามามิยะ ฮารูกิพูดไว้……มันเป็นการโจมตีแบบไม่เลือกหน้าจริงๆ!หลินชีเยี่ยปรับสภาพจิตใจเล็กน้อย ร่างของเขาพุ่งไปข้างหน้าราวกับลูกศร พุ่งเข้าหาฝูงปีศาจ เขาพลิกข้อมือ แทงคมดาบ [วาตาร
