าโถมลงมาจากท้องฟ้า กระแทกลงบนรูปปั้นน้ำแข็งสีฟ้าอย่างแม่นยำหยดน้ำฝนนับพันตัดเฉือนชั้นน้ำแข็งราวกับเข็มเล็กๆ ในชั่วพริบตา น้ำแข็งที่ผนึกเจียหลานไว้ก็ถูกตัดออกไปกว่าครึ่งในชั้นน้ำแข็ง เจียหลานหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างกายของเธอพลันออกแรงอย่างฉับพลัน!เสียงระเบิดดังสนั่น น้ำแข็งที่เกาะอยู่บนร่างกายของเจียหลานแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เศษน้ำแข็งกระจายไปทั่วหญิงสาวในชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้มยืนนิ่งอยู่กลางสายฝน น้ำฝนที่เดิมทีสามารถตัดเฉือนชั้นน้ำแข็งได้ กลับอ่อนโยนลงในทันที ตกลงบนร่างของเธออย่างแผ่วเบา ไหลลงตามเสื้อผ้าสู่พื้นเจียหลานหันหน้าไปทางร่างที่ยืนอยู่บนวิหาร กำลังจะเอ่ยปาก แต่แล้วเธอก็ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอื้อมมือไปปัดผมที่ปรกหน้าผากเบาๆ ก่อนจะจัดเสื้อคลุมที่เต็มไปด้วยฝุ่น……เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้นมองหลินชีเยี่ยอีกครั้ง ไม่อาจปิดบังความยินดีบนใบหน้าได้อีกต่อไปดวงตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม เอ่ยปากอย่างมั่นใจว่า“นายมาแล้วเหรอ?”
