กเขา ร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำและหน้ากากซุนหงอคง ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบท่ามกลางสายฝน ที่เอวของเขาแขวนดาบยาวสามเล่ม สีน้ำเงินเข้ม สีดำ และสีม่วงอ่อน รัศมีสีดำแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วโดยมีเขาเป็นศูนย์กลางภายใต้หน้ากาก ดวงตาที่เหมือนดวงดาวเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า ราวกับเตาหลอมที่ลุกโชน เขายืนอยู่บนยอดวิหารท่ามกลางสายฝน ร่างกายแผ่รัศมีความน่าเกรงขาม ราวกับราชาแห่งรัตติกาลที่จุติลงมาในโลกมนุษย์เมื่อเห็นหน้ากากนั้น แววตาของเจียหลานพลันสั่นไหว ชั้นน้ำแข็งที่ปกคลุมร่างกายของเธอแตกร้าวเป็นรอยเล็กๆริมฝีปากเผยอขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาพลันเปล่งประกายความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!นั่นคือ……อู๋เซียงหนานและอัศวินมองชายปริศนาที่ปรากฏตัวขึ้นบนยอดวิหารอย่างกะทันหัน ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยท่ามกลางสายฝน หลินชีเยี่ยหันหน้ามา เมื่อเห็นแววตาแห่งความยินดีในดวงตาของเจียหลาน มุมปากใต้หน้ากากก็เผยรอยยิ้มแต่ในวินาถัดมา ก้อนน้ำแข็งหนาทึบก็ผนึกเจียหลานไว้อย่างสมบูรณ์ น้ำค้างแข็งแผ่ซ่านเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังคู่นั้น เปลี่ยนเธอให้กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังดวงตาของหลินชีเยี่ยเย็นชาลงเขาวางมือขวาลงบนด้ามดาบสีน้ำเงินเข้ม ชักออกมาครึ่งนิ้ว แสงดาบสว่างจ้าสะท้อนหยดน้ำฝนรอบข้าง เปล่งประกายแสงอ่อนๆ“ถล่ม” หลินชีเยี่ยเอ่ยแผ่วเบาโครม!!สายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรงพลันถ
