พงปีศาจที่คำรามกึกก้อง กีดขวางเส้นทางของเขาไว้บ้าเอ๊ย!อู๋เซียงหนานสบถในใจ ก่อนจะยกดาบต่อสู้กับปีศาจเหล่านี้เจียหลานติดอยู่ในน้ำแข็ง ชั้นน้ำแข็งบนตัวเธอหนาขึ้นเรื่อยๆ เธอเงยหน้าขึ้น ผมสีดำของเธอเกือบจะถูกปกคลุมด้วยสีขาว ดวงตาจ้องมองยูกิอนนะ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและไม่ยอมแพ้‘ถ้าฉันมี [วิมาน] อยู่ในมือล่ะก็…’เจียหลานกัดฟันแน่น ยังคงพยายามดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นจากน้ำแข็ง แต่น่าเสียดายที่น้ำแข็งได้กลืนกินร่างกายของเธอไปแล้ว มันปกคลุมคอของเธอและแผ่กระจายไปที่ใบหน้า!ในขณะนั้นเอง หยดน้ำฝนก็ตกลงมาจากท้องฟ้า กระทบลงบนพื้นผิวน้ำแข็งที่ปกคลุมร่างของเธอเจียหลานชะงักไปฝน?เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทา ไม่มีร่องรอยของเมฆฝนเลยแม้แต่น้อย……ฝนนี้มาจากไหนกัน?หยดน้ำฝนหยดนี้ ราวกับเป็นลางบอกเหตุ หลังจากมันตกลงมา หยดน้ำฝนมากมายก็เทกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้า!ซ่า……ในชั่วพริบตา ฝนก็ตกหนัก!ในตอนนี้ อัศวินและอู๋เซียงหนานก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ พวกเขาเงยหน้ามองท้องฟ้าพร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนท่ามกลางม่านฝนที่โปรยปราย ร่างหนึ่งร่วงลงมาจากท้องฟ้าราวกับสายฟ้าสีดำ!ก่อนที่ทั้งสามคนจะมองเห็นร่างนั้นชัดเจน อีกฝ่ายก็หายวับไปในม่านฝน ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนภาพลวงตา?น้ำแข็งได้ปกคลุมไปถึงใบหูของเจียหลานแล้ว เธอมองท้องฟ้าที่ร่างนั้นเคยปรากฏอย่างงุนงง ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งทันใดนั้น บนยอดวิหารสีดำด้านหลังพว
