ังวลหลังจากออกจากเบาะแล้ว คิ้วที่ขมวดแน่นของไป๋หลี่พั่งพั่งก็ค่อยๆ คลายออก สีหน้าก็ผ่อนคลายลงทีละน้อยทว่าดวงตาทั้งสองยังคงปิดสนิท ราวกับจมอยู่ในภวังค์“คุณรู้จักเขาเหรอ?” เว่ยตงเดินมาข้างๆ พลางถามอย่างสงสัยหลินชีเยี่ยพยักหน้า “นี่คือสมาชิกในหน่วยของผม”“สมาชิกในหน่วย?” เว่ยตงมองเบาะที่ลอยอยู่กลางอากาศ สีหน้าของเขายิ่งสับสนมากขึ้น “ทำไมถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ได้……”หลินชีเยี่ยตรวจสอบสภาพร่างกายของไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างละเอียด หลังจากยืนยันว่าเพียงแค่หมดสติ ก็ค่อยๆ วางอีกฝ่ายลงบนพื้น แล้วเริ่มมองไปรอบๆวัตถุต้องห้ามบนพื้นเหล่านี้ ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่หลินชีเยี่ยเคยเห็นมาก่อน เป็นวัตถุต้องห้ามของไป๋หลี่พั่งพั่ง ส่วนที่เหลือเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็น น่าจะเหมือนกับเหรียญห้าสิบเยนนั่น ซึ่งเป็นวัตถุต้องห้ามที่ถูกยึดมาอีกด้านหนึ่ง อามามิยะ ฮารูกิเดินช้าๆ ท่ามกลางวัตถุต้องห้ามที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ดูเหมือนกำลังค้นหาบางสิ่ง ในที่สุด สายตาก็หยุดอยู่ที่ดาบสีม่วงธรรมดาๆ ในมุมห้อง ดวงตาของเขาเปล่งประกาย“เจอแล้ว……”เขารีบเดินไปที่ดาบเล่มนั้น ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา
