อามามิยะ ฮารูกิมองดูคนทั้งสองแนะนำตัวอย่างจริงจัง จึงเริ่มลังเลว่าตัวเองควรจะพูดอย่างเย็นชาว่า ‘เจ้าของดาบมากาตสึแห่งญี่ปุ่น [อาเมะคูซูเระ] อามามิยะ ฮารูกิ’ ดีหรือไม่?หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปิดปากเงียบเพราะตอนนี้ดาบของเขายังไม่ได้อยู่ในมือ การอ้างว่าเป็นเจ้าของดาบมากาตสึคงน่าอายเกินไปฟิ้ว!!ทันใดนั้น เหรียญห้าสิบเยนที่อยู่ในมือของหลินชีเยี่ยก็หลุดลอยออกไปเช่นเดียวกับดาบมากาตสึทั้งสองเล่ม มันพุ่งไปตามทิศทางของสายธารแสงเหนือจนลับตาไปหลินชีเยี่ยชะงักไปชั่วขณะทำไมเหรียญถึงบินไปด้วย? ไม่ใช่แค่ดาบมากาตสึเท่านั้นหรอที่ใช้ไม่ได้?“ดูเหมือนว่า ไม่ใช่แค่ดาบมากาตสึเท่านั้น แต่วัตถุต้องห้ามก็ไม่สามารถใช้ที่นี่ได้เช่นกัน” เว่ยตงครุ่นคิดหลังจากเห็นเหตุการณ์ “เหรียญที่ช่วยให้เรารอดพ้นจากดินแดนแห่งความตายได้ ก็น่าจะเป็นวัตถุต้องห้ามเช่นกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีพลังในการเคลื่อนย้ายมิติได้”ไม่ใช่แค่ดาบมากาตสึ แต่วัตถุต้องห้ามเองก็ไม่สามารถใช้ได้ พอใช้แล้วก็จะหลุดมือไปแบบนั้นเหรอ?เดี๋ยวก่อน……ทำไมฉากตรงหน้าช่างดูคุ้นตา?หลินชีเยี่ยเบิกตากว้าง ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก……ไม่น่าจะบังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง?!“ที่นี่ที่ไหนน่ะ?” อามามิยะ ฮารูกิมองไปรอบๆ เอ่ยถามด้วยความฉงนภายใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น นอกจากสายธารแสงเหนือที่ไหลวนอยู่รอบตัวพวกเขาทั้งสามแล้ว ก็ไม่เห็นสิ่งอื่นใดอีกเลย ราวกับมาถึงห้วงจักรวาลอันไร้ขอบเขต เ
