งียบสงัดและว่างเปล่า“น่าจะเป็นเหนือศาลเจ้าปีศาจ” เว่ยตงกวาดตามองเบื้องล่าง “เสาโทริอิเชื่อมต่อทุกซอกทุกมุมของศาลเจ้าปีศาจสถานที่ที่เราเพิ่งหนีออกมา คือ พื้นที่ต้องห้ามที่ศาลเจ้าใช้กักขังรูปปั้นบางส่วนไว้ เหมือนเป็นกรงขังอะไรสักอย่าง”“ทิศทางที่เหรียญลอยไปเมื่อกี้ คือทิศทางที่สายธารแสงเหนือไหลไป ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ที่นั่นก็น่าจะเป็นต้นตอที่ทำให้ดาบมากาตสึใช้ไม่ได้” หลินชีเยี่ย ดึงสติกลับมาจากความคิดอันน่ากลัว โบกมือเรียก [อาเมะคูซูเระ] และ [โคกุโจ] ด้วยเวทย์อัญเชิญ “เราไปดูกันเถอะ”อามามิยะ ฮารูกิรับ [อาเมะคูซูเระ] ไว้พลางครุ่นคิด“‘ที่ปลายแม่น้ำแสงเหนือ มีผู้ทรงอำนาจสูงสุดดำรงอยู่ทั้งในอดีตและอนาคต’ ……สิ่งนั้นที่กล่าวไว้ในคำทำนายจะอยู่ในสถานที่เดียวกันกับต้นกำเนิดหรือเปล่านะ?”“เป็นไปได้”หลินชีเยี่ยเร่ง [เมฆพลิกกาย] พุ่งทะยานไปบนท้องฟ้าที่ประดับประดาด้วยแสงเหนือเว่ยตงมองตามหลังหลินชีเยี่ย เหมือนเพิ่งนึกอะไรบางอย่างได้ “จริงสิ ภารกิจของหน่วยพวกคุณในแวดวงผู้เลื่อมใสครั้งนี้คืออะไร? มาร่วมมือกับพวกเราเพื่อทำลายที่นี่งั้นเหรอ?”เนื่องจากมีอามามิยะ ฮารูกิ ทั้งสามคนจึงใช้ภาษาญี่ปุ่นในการสนทนา หลินชีเยี่ยและอามามิยะ ฮารูกิได้ยินประโยคนั้นก็ถึงกับชะงัก“แวดวงผู้เลื่อมใส? มันคืออะไร” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัยเว่ยตงอ้าปากค้าง จ้องหลินชีเยี่ยนานสองนานราวกับเห็นผี “คำถามนี้……คุณถามจริงเหรอ?”“?” หลิน
