บทที่ 1ปวดศีรษะ… ปวดราวกับจะแหลกสลาย!
เซียวเหยียนพยายามจะลืมตา ทว่าเปลือกตากลับหนักอึ้งสุดทานทน
ในที่สุด… ช่องว่างแคบๆ ก็ค่อยๆ เปิดออก แสงสลัวสาดส่องเข้ามาในม่านตา ปรากฏภาพตำหนักโบราณสูงตระหง่านโอ่อ่า บรรยากาศเปี่ยมด้วยความขรึมขลังและศักดิ์สิทธิ์ เบื้องหน้าคือพรมยาวลายเกล็ดมังกรสีทองเข้มอันน่าเกรงขาม
ณ ปลายสุดของผืนพรม บนบัลลังก์เหนือขึ้นไป มีมหาบุรุษผู้มีบารมีกลืนกินขุนเขาและธาราประทับอยู่ สายตาของเขาราวกับคบเพลิง ลุกโชนดั่งเปลวเทียนในราตรีกาล ฉายแสงที่สามารถสะกดจับวิญญาณผู้คน
ที่นี่… ที่ใดกัน?
ข้าไม่ได้กำลังเล่นเกมอยู่หรอกรึ?
อ้อ… แบตมือถือหมด ข้ากำลังจะชาร์จอยู่พอดี…
สมองของเซียวเหยียนเชื่องช้าไปหมด เขามองไปรอบกายอย่างเลื่อนลอยและสับสน
ให้ตายสิ, ข้าคงไม่ได้เผลอหลับไปทั้งที่ยังกำมือถือไว้หรอกนะ?
แต่ดูเหมือนว่า… นี่ไม่ใช่ความฝัน
“อายุสิบเก้าปี กลับกล้าหาญเหนือสามเหล่าทัพ บั่นเศียรราชันย์แห่งอริราช สะบั้นมหาอสูร สยบมหันตภัยร้อยปีแห่งแคว้นไพศาล… วีรบุรุษเยี่ยงนี้ ไม่ใช่เพียงความสูญเสียของตระกูลเซียวพวกเจ้า แต่ยังเป็นความสูญเสียของเหล่าประชาราษฎร์นับหมื่นแสนแห่งราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ของข้า!”
“ขุนศึ