น ต่อให้สู้ตรงๆ ก็ไม่มีทางชนะได้”เจียหลานชะลอฝีเท้า หยุดอยู่ข้างหลังทั้งสองคน เธอหันกลับไปมองปีศาจที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ในมือถือทวน[วิมาน] ชุดฮั่นฝูสีน้ำเงินเข้มสะบัดพริ้วท่ามกลางเสียงคำรามของปีศาจ เธอสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดอย่างสงบ“พวกคุณวิ่งไปก่อน เดี๋ยวฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอง”อัศวินและอู๋เซียงหนานตกตะลึง พวกเขาไม่คิดว่าในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ เจียหลานที่ดูเหมือนจะอ่อนแอกลับอาสาที่จะอยู่ข้างหลังเพื่อถ่วงเวลา พวกเขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงของเจียหลานก็ดังขึ้นอีกครั้ง“พวกมันเร็วเกินไป ถ้าพวกเราวิ่งไปด้วยกันก็คงสลัดพวกมันไม่พ้น ต้องมีคนถ่วงเวลาไว้” เจียหลานเว้นวรรค “ไม่ต้องกังวลไป ฉันจะไม่บาดเจ็บหรือตาย ฉันจะต้องถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย และ……สถานการณ์แบบนี้ สองปีมานี้ฉันเห็นจนชินแล้ว”สิ้นเสียง เธอไม่รอให้ทั้งสองคนตอบ ร่างก็พุ่งออกไปเหมือนลูกธนู ทวนสีทองพุ่งเข้าไปในกลุ่มปีศาจที่กำลังคำรามอยู่“การปล่อยให้สาวน้อยอยู่ข้างหลังเพื่อถ่วงเวลา ไม่ใช่สิ่งที่อัศวินควรทำนะ……” อัศวินมองเจียหลานที่พุ่งเข้าไปในฝูงปีศาจ แล้วยักไหล่ ใช้ดาบยาวในมือวาดลวดลายเป็นดอกไม้ เท้าทั้งสองเหยียบพื้นอย่างแรง แล้วพุ่งตามเจียหลานเข้าไปอู๋เซียงหนานมองคนบ้าบิ่นทั้งสองคนที่บุกเข้าไปในฝูงปีศาจ มุมปากกระตุกเล็กน้อย “เอาสิ! พวกนายเก่งนักใช่ไหม! แค่ตายเท่านั้นเอง ใครจะไปกลัวกัน?”เขาบ่นพึมพำ จากนั้นก็กำดาบแ
