อัศวินล้วงเครื่องระบุตำแหน่งออกมาจากอก เดินวนรอบๆ สักครู่ สายตาจับจ้องไปที่เสาข้างของโทริอิในที่สุดอุปกรณ์ส่งสัญญาณแบบพิกเซลขนาดเท่าฝ่ามือกำลังติดอยู่บนนั้นอย่างเงียบๆ ไฟแสดงสถานะกะพริบแสงริบหรี่อัศวินถอดอุปกรณ์ส่งสัญญาณออก สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย“เกิดอะไรขึ้น?” อู๋เซียงหนานเดินเข้ามาใกล้ เห็นอุปกรณ์ในมือเขาจึงถาม “นี่คืออุปกรณ์ส่งสัญญาณของทหารชูชีพใช่ไหม?”“ใช่……” อัศวินตอบอย่างลังเล “แต่ว่า ในเมื่ออุปกรณ์ส่งสัญญาณถูกติดตั้งไว้แล้ว ตามหลักแล้ว ทหารชูชีพควรจะรออยู่ที่นี่เพื่อรวมตัวกับพวกเราสิ……”“แต่ว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย” อู๋เซียงหนานพูดต่อ เขาย่อตัวลงสำรวจแผ่นหินสีเทาใต้เท้าอย่างละเอียด “และก็ไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือไล่ล่า……เขาจากไปเองเหรอ?”“ไม่น่าจะเป็นไปได้ ทหารชูชีพไม่มีทางทิ้งหน้าที่ไปในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ถ้าไม่มีเขานำทาง พวกเราจะต้องใช้เวลาและแรงมหาศาลในการทำความเข้าใจรูปแบบของ ‘แวดวงผู้เลื่อมใส’ และยังมีความเสี่ยงที่จะถูกจับได้อีก เขาไม่มีทางทิ้งพวกเราไปแบบนี้หรอก”“หมายความว่า……ทหารชูชีพเกิดเรื่องขึ้นเหรอ?”อัศวินไม่ตอบ เขาจ้องมองอุปกรณ์ส่งสัญญาณในมืออย่างเงียบๆ ผ่านไปสักพัก จึงเงยหน้าขึ้นมองไปยังทางเดินหินสีเทาด้านหน้า“พวกเราลองหาดูรอบๆ นี้ก่อน ดูว่ามีร่องรอยอะไรอีกไหม”ทั้งสามเดินตามทางเดินหินสีเทาไปข้างหน้า กำแพงสีเทาเข้มดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งเดินไปข้างหน้า สีเทา
