ดวงตาของหลินชีเยี่ยค่อยๆ สว่างขึ้นเขาสงสัยมานานแล้วว่าญี่ปุ่นที่เขาอยู่ ไม่ใช่ญี่ปุ่นที่แท้จริง เพราะเมื่อร้อยปีก่อน ญี่ปุ่นถูกหมอกปกคลุมไปแล้ว นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ส่วนญี่ปุ่นที่เขาอยู่คืออะไรกันแน่ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัดแต่ถ้าการคาดเดาของเขาถูกต้อง หากผ่านซากปรักหักพังนี้ไป ก็จะทำให้เขากลับไปยังโลกแห่งหมอก สามารถกลับไปยังต้าเซี่ยได้!นี่เป็นความสุขที่เกินบรรยายจริงๆในตอนนั้นเอง เงาร่างจำนวนมากก็เดินเข้ามาหาหลินชีเยี่ยสิ่งลี้ลับเกือบสี่สิบตัวที่สวมชุดพยาบาลสีเขียวเข้ม มีสายพันธุ์ที่แตกต่างกัน เดินมาอย่างโอหังราวกับแก๊งอันธพาลอาจูที่เดินนำหน้ายืดอกอย่างภาคภูมิ มือขวาลากกระสอบป่านบนพื้น แม้รูปร่างจะเล็กแต่ก็มีบารมีเต็มเปี่ยม“ท่านผู้อำนวยการ ผมจับคนมาให้แล้วครับ!” อาจูยิ้มอย่างภูมิใจ “พวกเราซ้อมเขาอย่างหนัก ปลดอาวุธทั้งหมดออกจากตัวเขาแล้ว ตอนนี้เขาว่านอนสอนง่ายมาก”พูดจบ แร็กคูนตัวเล็กข้างๆ เขาก็ส่งกระเป๋าอเนกประสงค์ ปืนสไนเปอร์ ปืนพก และมีดสั้นสองเล่มให้หลินชีเยี่ยทั้งหมดหลินชีเยี่ยหยิบปืนสไนเปอร์ขึ้นมาเล่นสักครู่ แล้ววางกลับไป จากนั้นก็หยิบปืนพกพิกเซลขึ้นมา ดวงตาฉายแววประหลาดใจ“ปืนกระบอกนี้……ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”เขายกมือขึ้น ยิงไปที่กำแพงด้านข้างอย่างสุ่มๆ กระสุนระเบิดทันทีที่สัมผัสกำแพง เกิดเป็นประกายไฟพิกเซลจากนั้นกำแพงทั้งแผงก็แตกออกเป็นพิกเซลและจาง
