หายไปม่านตาของหลินชีเยี่ยหดเล็กลงเขาก้มมองปืนพกในมือที่ดูเหมือนของเล่น สายตาดูจริงจังขึ้น‘วัตถุต้องห้าม?’‘เขาเป็นใครกันแน่?’หลินชีเยี่ยเดินไปที่กระสอบป่าน แล้วเปิดกระสอบออก ข้างในมีชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่ หน้าตาบวมช้ำ ดวงตาปิดสนิท หมดสติไปแล้วต้องบอกว่าพวกแผนกอาหารลงมือค่อนข้างพอประมาณ อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับหักแขนหักขา และบาดแผลก็เป็นแค่แผลถลอก ไม่ได้หนักอะไร แต่ใบหน้านั้น… บวมจนแม่แท้ๆ ก็จำไม่ได้แล้วจริงๆ“ทำได้ดีมาก ขอบใจนะ” หลินชีเยี่ยลูบหัวอาจู “กลับไปทำอาหารได้แล้ว”“ลาก่อนท่านผู้อำนวยการ!”ผู้ช่วยพยาบาลทั้งหมดโค้งคำนับพร้อมกัน ตามด้วยแสงเวทมนตร์วูบวาบ จากนั้นทั้งหมดก็หายไปจากที่เดิม ถนนทั้งสายกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง เหลือเพียงหลินชีเยี่ย ฮารูกิ และเว่ยตงที่ยังคงนอนหมดสติอยู่การมีผู้ช่วยมากมายแบบนี้ถือเป็นเรื่องดี แต่การมีอยู่ของพวกเขาก็เป็นภาระทางจิตใจอันใหญ่หลวงสำหรับหลินชีเยี่ย ออกมาทำกิจกรรมภายนอกในระยะเวลาสั้นๆ ก็ยังพอไหว แต่ถ้านานเกินไปก็จะกลายเป็นการถ่วงพลังงานของหลินชีเยี่ยแทน“เขาคนนี้ เจ้าจะจัดการยังไง?” ฮารูกิเดินมาข้างๆ หลินชีเยี่ยแล้วถาม“พาไปก่อน รอให้ฟื้นแล้วค่อยสอบสวน ดูว่าจะถามอะไรออกมาได้บ้างไหม” หลินชีเยี่ยมองปืนพกพิกเซลและปืนสไนเปอร์ “คนที่สามารถหาที่นี่เจอและมีของพวกนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่”หลินชีเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยัดเว่ยตงที่ยังคงหมดสติกลับเข้าไปในกร
