แสงสีฟ้าอ่อนบนท้องฟ้าลอยเลื่อนราวกับผ้าไหม ดูเหมือนความฝันและสิ่งลี้ลับทันใดนั้น กระสอบที่หลินชีเยี่ยลากอยู่ก็ขยับเล็กน้อยหลินชีเยี่ยเลิกคิ้วขึ้นพลางหยุดฝีเท้า“ดูเหมือนว่ามีคนกำลังจะตื่นแล้ว……” ฮารูกิมองกระสอบที่เริ่มดิ้นรนมากขึ้น พูดอย่างเนิบช้าหลินชีเยี่ยโยนกระสอบลงบนพื้น แก้เชือก ยังไม่ทันเห็นเงาคนข้างใน ในจังหวะถัดมาแสงวาบของอาวุธก็พุ่งออกมาจากกระสอบอย่างฉับพลัน พุ่งตรงไปที่ลำคอของหลินชีเยี่ยนั่นคือเข็มแหลมที่ซ่อนอยู่ในแหวน!“เอ๊ะ?”หลินชีเยี่ยอุทานเบาๆ การมองเห็นการเคลื่อนไหวที่น่าสะพรึงกลัวของเขาได้หยั่งรู้การเคลื่อนไหวนี้แล้ว เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยหลบการโจมตีครั้งนี้ จากนั้นก็คว้าข้อมือของคนผู้นั้น บิดแรงๆ ครั้งหนึ่งกร๊อบ!กระดูกข้อมือของเว่ยตงแตกหัก เขากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเม็ดโตผุดออกมาจากหน้าผาก แต่ไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่น้อยหลังจากถูกฝูงสิ่งลี้ลับจากต้าเซี่ยที่ไม่รู้ที่มาที่ไปนั่นทำให้หมดสติ เขาก็สูญเสียการรับรู้ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ในกระสอบได้ และไม่รู้ว่าคนที่ลากตัวเองเดินไปคือใคร แต่โชคดีที่เขามีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย ตั้งใจจะใช้วิธีนี้เพื่อชิงความได้เปรียบก่อน แต่ไม่คิดว่าจะถูกมองออกหลินชีเยี่ยปล่อยมือเว่ยตง ถอดแหวนวงนั้นออก ย่อตัวลงตรงหน้าเว่ยตงที่หน้าตาบวมช้ำ พูดเป็นภาษาญี่ปุ่นอย่างช้าๆ“ฝีมือไม่เลว นายเป็นใคร?”เว่ยตงหน้าซีดเผือด แต่ดวงตายังคงจ้องมอ
