งตากว่าสามสิบคู่ที่ไม่เป็นมิตรจ้องมองเขา แร็กคูนน้อยโกรธจัด หยิบก้อนหินจากพื้นขว้างใส่นิ้วเท้าของเว่ยตงแล้วพูดอย่างโกรธเคือง“คนไม่ดี! นายโจมตีแบบสกปรก! นายเล่นไม่แฟร์!”อาจูจับเส้นใยแมงมุมเส้นหนึ่ง ค่อยๆ ลอยมาหยุดตรงหน้าเว่ยตง จากนั้นก็เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าใกล้เว่ยตงเกินไป อาจเกิดอันตราย จึงถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่ให้สังเกตเห็น ไปซ่อนอยู่หลังจระเข้ แล้วกระแอมเบาๆ “อืม พวกเราช่วยกันรุมซ้อมมัน! เอากระสอบครอบหัวมัน แล้วพาไปหาผู้อำนวยการ!”ผู้ช่วยพยาบาลแผนกอาหารและเครื่องดืมกว่าสามสิบคนรุมสกรัมบาทาเข้าใส่พร้อมกัน!……เมื่อได้ยินเสียงระเบิดดังต่อเนื่องจากที่ไกลๆ ฮารูกิอดไม่ได้ที่จะมองไปทางนั้นอีกหลายครั้ง ดูเหมือนจะสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นหลินชีเยี่ยไม่ได้สนใจเรื่องนี้ เขาใช้พลังจิตของตัวเองค้นหาร่องรอยที่อาจมีอยู่ในซากปรักหักพัง แล้วขุดมันออกมาทั้งหมด แม้ว่าส่วนใหญ่จะถูกน้ำทะเลแช่จนเสียหาย แต่บางอย่างก็ยังคงสภาพดีหลินชีเยี่ยวางป้ายโลหะของร้านๆ หนึ่งที่แตกร้าวลงบนพื้น เช็ดคราบสกปรกและสาหร่ายออก แล้วพยายามอ่านอย่างตั้งใจ“วา… กา… ไน… ชิ……สถานีตำรวจ?”หลินชีเยี่ยอ่านตัวอักษรบนป้ายทีละตัว แล้วเงยหน้ามองฮารูกิ “วากาไนชิ นายเคยได้ยินไหม?”ฮารูกิขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็ส่ายหัว “ไม่… ฉันไม่เคยได้ยิน”“แต่ตัวอักษรบนนี้เป็นภาษาญี่ปุ่น น่าจะเป็นเมืองหนึ่งในญี่ปุ่นก่อนเหตุการณ์เทพสร้าง
