นตัวเล็กกำลังเดินโซเซอยู่บนถนนที่มืดสลัว ขนสีน้ำตาลเป็นประกายเรียบลื่นภายใต้แสงสีฟ้าอ่อน ดวงตาสีดำประหนึ่งอัญมณีกำลังมองสำรวจไปรอบๆ ดูเหมือนจะรู้สึกแปลกใหม่กับทุกสิ่งทันใดนั้นสายตาของมันก็ตกอยู่ที่ลูกแก้วลูกหนึ่ง ลูกแก้วที่ติดอยู่ในรอยแยกของกำแพงร้าวด้านข้างดวงตาของมันสว่างวาบขึ้นมาทันที‘เอ๊ะ?”=ก้อนหินเล็กๆ นี่สวยจัง’ขณะที่มันกำลังจะก้มลงไปเก็บลูกแก้วนั้น เสียงปืนแหลมก็ดังก้องไปทั่วตรอกปัง!กระสุนสีแดงเข้มเฉียดผ่านหน้าผากของมันไป ทำให้ขนไหม้ไปสองสามเส้น การโจมตีที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้มันตกใจจนกระโดดขึ้นจากพื้นสูงสี่ห้าเมตรในทันที วิ่งหนีด้วยความเร็วน่าตื่นตะลึงไปตามซากถนนที่ซับซ้อนมันหันกลับไปมองยังทิศทางที่เสียงปืนดังมาหัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง!‘จะตายแล้วจะตายแล้ว!!เกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่นี่แล้ว!’มันยังไม่ทันได้ไต่เต้าขึ้นไปถึงระดับสูงของแผนกอาหารและเครื่องดื่ม ยังไม่ได้เป็นผู้ช่วยของหัวหน้าอาจู ยังไม่มีโอกาสได้แอบกินอาหารในครัวตอนดึกๆ อย่างสะใจ หากต้องมาตายที่นี่ก็ช่างน่าเสียดายเหลือเกินมันชื่อ ‘โมโมมารุ’ ร่างแท้จริงคือ ‘แร็กคูนนำโชค’ เป็นผู้ช่วยพยาบาลหมายเลข 277 ของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า สังกัดแผนกอาหารและเครื่องดื่ม ภายใต้การบังคับบัญชาของอาจู มีระดับพลังแค่ขั้นฉือ เป็นสิ่งลี้ลับที่น่าสงสารไม่มีพลังโจมตีใดๆ แต่ด้วยโชคดีที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว ทำให้มันสามารถรอดพ้นจากความตายในหมอ
