หลินชีเยี่ยและฮารูกิยืนอยู่หน้าถ้ำเตี้ยๆ แห่งหนึ่ง มองดูภาพที่เหลือเชื่อตรงหน้าด้วยความตกตะลึงและงุนงงหลินชีเยี่ยยื่นมือออกไปแตะถ้วยชาไม้ที่ลอยอยู่กลางอากาศข้างตัวเบาๆ มันค่อยๆ หมุนตัวตามแรงสัมผัสลอยไปตามทิศทางของแรงครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ หยุดนิ่ง ยังคงลอยอยู่กลางอากาศเช่นเดิม“ที่นี่คือที่ไหนกันแน่” หลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ อย่างประหลาดใจ “ทำไมของพวกนี้ถึงลอยอยู่กลางอากาศได้ทำไมถึงมีซากเมืองมนุษย์อยู่ที่ก้นทะเลลึกแบบนี้”ฮารูกินิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “อาจารย์ของผมเคยเล่าว่าที่นี่คือแดนโกลาหล มันมีอยู่ก่อนที่เทพเจ้าจะสร้างโลกเสียอีก”ก่อนที่เทพเจ้าจะสร้างโลก?เมื่อได้ยินคำนี้ หลินชีเยี่ยก็จมอยู่ในความคิดเวลาที่เทพเจ้าสร้างโลกคือเมื่อร้อยกว่าปีก่อน ซึ่งพอดีกับเวลาที่หมอกลง นั่นหมายความว่าที่นี่มีอยู่ก่อนที่หมอกจะลงมาใช่ไหม หรือว่า……การลงมาของหมอกเป็นสิ่งที่สร้างที่นี่ขึ้นมา?เนื่องจากมีแสงสีฟ้าอ่อนลอยอยู่บนท้องฟ้า แม้ไม่ใช้ไฟฉายก็พอมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบๆ ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้บุคคลลึกลับที่เข้าไปในโบราณสถานก่อนหน้านี้รู้ตัวว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ พวกเขาจึงปิดไฟฉายและเก็บมันไว้ฮารูกิกำลังจะค้นหารอบๆ แต่หลินชีเยี่ยก็รั้งเขาไว้“รอผมแป๊บนึง” หลินชีเยี่ยเงยหน้ามองท้องฟ้า “ผมอยากทดลองอะไรหน่อย……”ฮารูกิไม่เข้าใจนัก แต่ก็ยืนรออย่างว่าง่าย รอดูการกระทำของหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยยกปลายนิ้วมือขวาขึ้น ดวงตาของเ
