ที่พังทลาย ถนนที่แตกหัก พืชพรรณรอบๆ ทั้งหมดเหี่ยวเฉาและร่วงโรย ไม่ไกลนักมีบ้านเตี้ยๆ กระจุกตัวอยู่ด้วยกัน ท่ามกลางหมอกมืดครึ้ม แผ่ซ่านความหนาวเหน็บอันน่าขนลุก ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของชีวิตใดๆ ให้เห็น“ที่นี่คือญี่ปุ่นเหรอ?” เจียหลานถือกล่องดำมองไปรอบๆ “ดูทรุดโทรมมากเลยนะ”“หลังจากที่หมอกลงมา ที่นี่ก็กลายเป็นเขตต้องห้ามของสรรพชีวิต ทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเมื่อร้อยปีก่อนแน่นอนว่าต้องทรุดโทรมมาก” อู๋เซียงหนานอธิบาย“และจากทิศทางที่เราขึ้นฝั่ง ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ใจกลางของญี่ปุ่นแค่เป็นเกาะขนาดใหญ่ที่อยู่ชายขอบเท่านั้น”“เกาะ……”เจียหลานเดินไปยังริมถนน เงยหน้ามองป้ายร้านเล็กๆ ที่พังยับเยิน หันไปถามว่า“คุณอ่านตัวอักษรบนนั้นออกไหม? เขียนว่าอะไร?”อู๋เซียงหนานเงยหน้ามองป้าย หยุดคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “บนนั้นเขียนว่า ‘ร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าโนซากิฮอกไกโด’”
