ไม่ใช่ว่าแค่งัดข้อมือกันเท่านั้นหรอกเหรอ?ทำไมพวกเขาถึงได้เกือบจะรื้อบ้านทิ้งแบบนี้?!หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วมองจิ้งจอกสาวตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความหนักใจตอนนี้ ภายใต้สถานะเพิ่มพลังของ [นักร่ายรำยามราตรี] พลังของเขาได้เหนือกว่าคนในระดับเดียวกันไปไกลแล้วแต่ถึงกระนั้น แม้จะใช้พลังทั้งหมดก็ยังไม่สามารถขยับข้อมือของจิ้งจอกสาวได้แม้แต่น้อยฝั่งตรงข้ามของเขา ดวงตาสีทองของจิ้งจอกสาวหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มและความเอ็นดูที่เคยมีต่อโชตะก่อนหน้านี้หายไปแล้ว แทนที่ด้วยความสง่างามอันเย็นชานางปีศาจของโฮชิมิ โชตะ บัดนี้ได้เก็บซ่อนการหยอกล้อที่แสดงออกมาภายนอก และแผ่ความภาคภูมิใจและความเด็ดเดี่ยวออกมาจากภายใน!เธอคือ [ทาเคฮิเมะ]!หลินชีเยี่ยเห็นว่าพลังกายเพียงอย่างเดียวไม่สามารถเอาชนะ [ทาเคฮิเมะ] ได้ จึงยกมือซ้ายขึ้นและกำด้ามดาบที่เอวอย่างแรง!เสียงดังฉึง!!ดาบถูกชักออกจากฝักดาบมากาตสึลำดับที่ห้า [โคกุโจ]ในอากาศว่างเปล่า เงาคมดาบสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้น สันดาบพุ่งเข้าหา [ทาเคฮิเมะ] ที่นั่งนิ่งอยู่ด้านหน้าราวกับภูผา ผนังด้านนอกของบ้านหลังนี้ถูกฉีกขาดในทันที ลมพายุพัดกระหน่ำเข้ามาในบ้าน เศษหินกระเด็นไปมาเสื้อคลุมสีแดงสดบางเบาของ [ทาเคฮิเมะ] ปลิวไสวตามลม เธอเห็นเงาของ [โคกุโจ] ที่พุ่งเข้ามาจากด้านข้างตั้งแต่แรกแล้ว แต่ก็ไม่ได้ตกใจมากนัก เธอยกมือซ้ายขึ้นอย่างไม่รีบร้อน และใช้มือเปล่ากดลงบนเงาสันดาบของ [โกคุโจ]!ฟึบ!!
